اروتیک پونکا

پونکاها از اقوام دهیگیها (شاخه‌ای از زبان‌های سیوآنی) هستند که در پایین‌دست رود نیوبرارا، در شمال کنونی ایالت نبراسکا، زندگی می‌کردند و از معدود ملت‌هایی‌اند که نامشان به یک جمله مشخص در قانون آمریکا پیوند خورده است. در سال 1879 یک قاضی فدرال در اوماها، در پرونده استندینگ بیر، حکم داد که سرخپوست «شخص» به معنای قانون است و بنابراین می‌تواند درخواست صدور حکم habeas corpus کند. استندینگ بیر حدود پانصد مایل از قلمرو سرخپوستان به سمت شمال پیاده رفته بود و پیکر پسرش را حمل می‌کرد، پسری که خواسته بود در دره نیوبرارا دفن شود، و او به جرم ترک محمیه‌ای که هرگز با زندگی در آن موافقت نکرده بود بازداشت شد. این حکم بزرگ‌ترین میراث علنی پونکاهاست، اما تمام میراث آنان نیست.

آنان در جریان مهاجرتی که گویشوران دهیگیها را در امتداد رود میسوری به بالا برد از اوماها جدا شدند، اما دو زبان چنان به هم نزدیک ماندند که زبان‌شناسان آن‌ها را یک زبان به شمار می‌آورند: Omaha-Ponca. این زبان امروز تنها شمار بسیار اندکی گویشور روان دارد و موضوع تلاش‌های سخت آموزشی در کلاس‌های درس نبراسکا و اوکلاهما است. زندگی در کنار نیوبرارا بر دو ریتم می‌گذشت: ذرت، لوبیا و کدو در زمین‌های پست اطراف روستاهای خانه‌های خاکی، سپس چادرها و شکار گاومیش در غرب. معاهده فورت لارامی در سال 1868 سرزمین مادری پونکاها را، ظاهراً بر اثر بی‌دقتی کاتبان، به لاکوتاها سپرد و در سال 1877 ارتش پونکاها را به جنوب، به قلمرو سرخپوستان، کوچ داد و نزدیک به یک‌سوم آنان ظرف چند سال جان باختند. برخی پیاده بازگشتند. از همین روست که امروز دو قبیله پونکا وجود دارد، قبیله پونکای نبراسکا و قبیله پونکای سرخپوستان اوکلاهما، و قبیله نبراسکا تقریبا هیچ زمینی ندارد. کنگره آن را در سال 1966 منحل کرد و در سال 1990 دوباره به رسمیت شناخت، و در نتیجه ملتی تعریف‌شده با حوزه خدماتی که بخش‌هایی از نبراسکا، آیووا و داکوتای جنوبی را در بر می‌گیرد، نه با یک محمیه. هتوشکا، انجمن رقص جنگاوران مردان، میراث دیگر پونکاهاست. الگوی لباس رقص مستقیم دشت‌های جنوبی، شامل تاج roach و دنباله otter و کار نواری بدون دامن پرِ مرغ، به آنان بازمی‌گردد و این انجمن هنوز گرد هم می‌آید. در سال 2017 قبیله اوکلاهما قانونی درباره حقوق طبیعت تصویب کرد که هدفش پساب‌های حاصل از شکست هیدرولیکی و زلزله‌هایی بود که همراه آن آمد، و خانواده‌های پونکا ذرت بومی و موروثی را در مسیر خط لوله Keystone XL کاشتند، جایی که این خط از مسیر تبعید خودشان عبور می‌کرد.