اروتیک مردم کاسکوکویم علیا

مردم کاسکوکویم علیا از مردمان آتاباسکی‌اند که در سرچشمه‌های رودخانه کاسکوکویم در داخل آلاسکا زندگی می‌کنند. سرزمین آنان سرزمین جنگل‌های نوئل، مرداب‌های خزه‌ای و دریاچه‌هاست، جایی که شاخه‌های رودخانه از سمت شمال‌غربی رشته‌کوه آلاسکا سرازیر می‌شوند. آنان یکی از کوچک‌ترین گروه‌های بومی این ایالت‌اند و مدت‌ها بیگانگان بر سر نامیدنشان توافق نداشتند. سوابق روسی و آمریکایی آنان را با نام کولچان ثبت کرده‌اند و مردم‌شناسان نخستین، آنان را همراه همسایگان پایین‌دستشان با نام اینگالیک مک‌گراث دسته‌بندی کردند. امروز جامعه‌های آنان عبارت‌اند از نیکولای در شاخه جنوبی، تلیدا دورتر در بالادست و مک‌گراث، مرکز منطقه‌ای که آنان با جمعیتی مختلط در آن شریک‌اند.

زبان آنان که گویشورانش آن را دیناکی می‌نامند به شاخه آتاباسکی خانواده نا-دنه تعلق دارد. این زبان در میان زبان‌های خویشاوند بسیاری قرار دارد: دگ خیناگ و هولیکاچوک در پایین‌دست، کویوکان در شمال، تانانا در شرق و دنائینا آن‌سوی کوه‌ها در جنوب. خویشاوند بودن به معنای فهم متقابل نیست و کاسکوکویم علیا زبانی جداگانه است. تنها حلقه کوچکی از سالمندان هنوز آن را روان صحبت می‌کنند. پروژه مستندسازی درازمدتی که مقرش در نیکولای است آن را به نگارش درآورده و در کلاس‌های درس زنده نگه داشته است.

زندگی در بخش بالایی رودخانه بر پایه جابه‌جایی در فصل‌ها بنا شده بود. خانواده‌ها میان اردوگاه‌های ماهیگیری، جایی که ماهی آزاد و ماهی سفید صید می‌کردند، و سرزمین‌های شکار و تله‌گذاری، جایی که گوزن بزرگ، کاریبو، سگ آبی و سمور آنان را در زمستان‌های طولانی سرپا نگه می‌داشت، رفت‌وآمد می‌کردند. این چرخه هنوز تقویم را تعیین می‌کند، حتی در روستاهای مستقری که مدرسه و باند فرود دارند. تغییر بزرگ در اوایل قرن بیستم رخ داد. کشف طلا در ناحیه‌های اینوکو و آیدیتارود بازرگانان، مسافرخانه‌های بین‌راهی و مسیر آیدیتارود را به سرزمین آنان آورد و گروه‌های فصلی کوچک به‌تدریج در روستاهای دائمی ساکن شدند. اکنون نیکولای و مک‌گراث هر دو ایستگاه بازرسی مسابقه سورتمه‌رانی با سگ آیدیتارود هستند، بنابراین هر ماه مارس دنیای بیرون برای چند روز از آنجا می‌گذرد.

زندگی دینی ترکیبی است از مسیحیت ارتدوکس روسی که از راه هیئت‌های تبلیغی و روابط بازرگانی در پایین‌دست به بخش بالایی رودخانه رسید، و باورهای کهن‌تر آتاباسکی درباره احترامی که باید به جانوران و زمین گذاشت. بسیاری از خانواده‌ها هنوز از آیین‌هایی درباره چگونگی رفتار با شکار و تقسیم آن پیروی می‌کنند. هنگام مرگ کسی، جامعه پاتلچ برگزار می‌کند، ضیافتی که در آن خوراک و هدیه بخشیده می‌شود، و این گردهمایی‌ها هنوز از مهم‌ترین رویدادهای زندگی روستایی‌اند.