اروتیک والا والا

این نام در سراسر شمال‌غربی داخلی دیده می‌شود: رودخانه‌ای، دره‌ای، مرکز شهرستانی در ایالت واشینگتن، نام یک منطقهٔ شراب‌سازی، و پیازی شیرین که شهرت دارد. مردمی که این نام از آن‌ها برآمده برای بیشتر آمریکایی‌ها کمتر دیده می‌شوند، و این خود نوعی طنز ویژه است، زیرا Walúulapam معنای «آب‌های بسیار» را در خود دارد و والاوالا پیش از هر چیز مردمی از محل تلاقی رودخانه‌ها بودند. سرزمین آنان جایی است که رودخانهٔ Walla Walla به کلمبیا می‌ریزد و در آنچه امروز جنوب‌شرقی ایالت واشینگتن و شمال‌شرقی ایالت اورگن نامیده می‌شود گسترده است: زمین‌های پست و خشک و استپ بوته‌های درمنه، که دره‌ها آن را بریده‌اند و کوه‌های Blue Mountains از پشت آن را در بر گرفته‌اند. چیزی در آن سرسبز نیست. ثروت در رودخانه‌ها بود و رودخانه‌ها از ماهی سالمون جاری بودند. آنان به زبان Sahaptin سخن می‌گویند که گویشوران آن را Ichishkíin می‌نامند، زبانی از خانوادهٔ Sahaptian که گویش‌هایش به زبان‌های Umatilla و Yakama نزدیک می‌شوند و از زبان Nez Perce فاصلهٔ بیشتری دارند. زندگی بر یک چرخهٔ فصلی می‌چرخید نه بر یک نشانی ثابت: روستاهای زمستانی با کلبه‌های حصیری از نی در کنار آب، در بهار بر بلندی‌ها برای یافتن cous، camas و bitterroot کَندوکاو می‌کردند، در تابستان کنار سکوهای ماهی‌گیری بودند، و در پاییز در کوهستان برای چیدن هاکلبری و شکار گوزن. اسب‌ها در سدهٔ هجدهم رسیدند و این چرخه را به سوی شرق گسترش دادند، و دره‌ی Walla Walla به جایی بدل شد که کالاهای فلات، دشت‌ها و ساحل در آن دست به دست می‌شد.

لوئیس و کلارک در سال 1805 و بار دیگر در سال 1806 از آنجا گذشتند و از سوی سرکرده‌ای میزبانی شدند که یادداشت‌های روزانه‌شان او را Yellepit ثبت کرده‌اند. پنجاه سال بعد، شورای معاهدهٔ سال 1855 بیشتر زمین‌ها را گرفت و محمیهٔ Umatilla را پدید آورد، و همان زمستان سرکرده Peopeomoxmox هنگامی که زیر پرچم آتش‌بس بازداشت بود کشته شد و سربازان پیکرش را مثله کردند. این موضوعی نیست که کسی در اینجا آن را در بایگانی ذهن خود نگه داشته باشد. امروز مردم Walla Walla یکی از سه قوم‌اند، همراه با Cayuse و Umatilla، در اتحادیهٔ قبایل محمیهٔ هندی Umatilla نزدیک Pendleton در ایالت اورگن، و خویشاوندانی هم در میان Yakama دارند. بسیاری از آنان به سنت خانهٔ دراز Washat یا Seven Drums تعلق دارند، برخی به جماعت‌های مسیحی، و بسیاری به هر دو. غذاهای نخستین در یک وعدهٔ خانهٔ دراز و به ترتیبی ثابت سرو می‌شوند: آب، سپس سالمون، سپس گوزن، سپس cous، و سپس هاکلبری. اداره‌ی منابع طبیعی این قبایل زمین و آب را بر همین ترتیب اداره می‌کند، و این یکی از آرام‌ترین رادیکال‌ترین کارهایی است که هر دولتی در این منطقه انجام می‌دهد.