اروتیک سالینان

سالینان‌ها مردم بومی سرزمین بلوط در داخل ساحل مرکزی کالیفرنیا هستند: بخش بالایی دره رود سالیناس، دره‌های رودخانه‌های سن آنتونیو و ناسیمیینتو، و رشته‌کوه تند سانتا لوچیا با بخشی از خط ساحلی. نام انگلیسی آن‌ها از رودخانه گرفته شده است، برچسبی اسپانیایی و نه واژه‌ای از زبان خودشان. دو ویژگی آن‌ها را متمایز می‌کند. زبانشان با هیچ زبانی که در اطرافشان رایج است ارتباطی ندارد. و تاریخشان به دو مأموریت اسپانیایی گره خورده است که دفاتر غسل تعمید آن‌ها هنوز تبارهای خانوادگی‌ای را که امروز بازماندگان دنبالشان می‌کنند پشتیبانی می‌کند.

پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها، سالینان‌ها در روستاهای کوچکی که در دره‌ها و تپه‌ها پراکنده بودند زندگی می‌کردند. آن‌ها از بلوط، آهو، دانه‌ها و جانوران کوچک تغذیه می‌کردند و روستاهای ساحلی نیز ماهیگیری می‌کردند و در امتداد ساحل گردآوری غذا داشتند. مردمان دیگری در اطرافشان بودند: اسلن و اوهلون در شمال، یوکتس در آن سوی تپه‌ها در شرق، و چوماش در جنوب. هیچ پیوندی میان زبان سالینان و زبان هیچ‌یک از این مردمان نشان داده نشده است. زبان‌شناسان معمولاً آن را زبانی منزوی می‌دانند، هرچند برخی آن را در گروه بحث‌برانگیز هوکان جای می‌دهند. از سندها دو گویش شناخته شده است که هر کدام به نام مأموریتی نامیده شده که در آن ثبت شده است: Antoniaño و Migueleño.

آن مأموریت‌ها نقطه عطف این داستان‌اند. مأموریت سن آنتونیو د پادوآ در سال 1771 و مأموریت سن میگل آرکانخل در سال 1797 تأسیس شد. ظرف یک نسل، بیشتر سالینان‌ها به کار در مأموریت‌ها و غسل تعمید کاتولیکی کشیده شدند و همه‌گیری‌ها شمارشان را به شدت کاهش داد. پس از برچیده شدن مأموریت‌ها، برخی خانواده‌ها نزدیک خولون، در کنار مأموریت قدیمی سن آنتونیو، ماندند و در مزارع اطراف کار کردند. آن زمین بعدها به ویلیام راندولف هرست رسید و سپس در سال 1940 به ارتش ایالات متحده منتقل شد. ارتش این منطقه را به پایگاه Fort Hunter Liggett تبدیل کرد و خانواده‌های باقی‌مانده را از زمینی که هرگز ترکش نکرده بودند بیرون راند.

امروز هیچ‌کس به زبان سالینان به روانی سخن نمی‌گوید، اما این زبان پیش از آنکه محو شود ثبت شد. J. Alden Mason در دهه 1910s با گویشوران کار کرد و John Peabody Harrington دفترهایی پر از واژه‌ها و داستان‌ها نوشت. بازماندگان اکنون از این اسناد برای بازگرداندن زبان به کاربرد استفاده می‌کنند.

سال‌های مأموریت، بسیاری از خانواده‌های سالینان را کاتولیک نگه داشت، و آیین سنتی همراه با زندگی کلیسایی انجام می‌شود. سالینان‌ها به رسمیت شناخته شدن فدرال ندارند و از طریق گروه‌های قبیله‌ای در شهرستان‌های مونتری و سن لوئیس اوبیسپو سازمان یافته‌اند. صخره مورو در ساحل هنوز برای مردم سالینان و همسایگان چوماش آن‌ها نشانه‌ای مقدس است.