اروتیک سینکیوس-کلمبیا

اگر در مرکز واشنگتن رانندگی کنید، نقشه‌ها بخشی از داستان آنان را نشان می‌دهند: دریاچه موسی، دره موسی، و تپه‌های بلند پوشیده از درمنه در شرق رود کلمبیا. سینکیوز-کلمبیا که اغلب موسی-کلمبیا نامیده می‌شوند، مردم سالیش داخلی آن سرزمین هستند. نامی که بر آن نقشه‌ها دیده می‌شود، متعلق به رهبر قرن نوزدهمی آنان، رئیس موسی، است که یکی از پایدارترین مذاکره‌کنندگان بومی دوران خود بود. امروز آنان یکی از دوازده قبیله کنفدراسیون قبایل محمیه کالویل هستند. آنان هویت متمایزی در درون آن پیکره سیاسی بزرگ‌تر حفظ می‌کنند، نه روی زمینی از آن خودشان.

زبان آنان Nxaʔamxcín به شاخه سالیش داخلی خانواده زبانی سالیشی تعلق دارد. وناچی، چلان و انتیات گویش‌هایی از همین زبان را صحبت می‌کنند. این زبان در لبه جنوبی گفتار سالیش در فلات قرار دارد. در پایین‌دست رود، همسایگان وانپوم و یاکاما زبان‌های ساهاپتین را صحبت می‌کردند که به خانواده‌ای نامرتبط تعلق دارند، و مردم از طریق تجارت، ازدواج و مشترکات در مناطق ماهیگیری و جمع‌آوری ریشه، دائماً از این مرز عبور می‌کردند. تعداد گویشوران روان اندک است و این زبان از طریق ثبت‌های زبان‌شناسان و آموزش قبیله‌ای زنده می‌ماند.

زندگی کهن از فصل‌ها پیروی می‌کرد. در زمستان مردم در روستاهایی در کنار رودخانه زندگی می‌کردند. در بهار خانواده‌ها به زمین‌های بلند می‌رفتند تا ریشه گل بیترروت و ریشه‌های دیگر را بکنند، و تابستان و پاییز حول ماهی آزاد می‌گذشت. اسب‌ها در 1700s به فلات رسیدند و به مردم امکان دادند که خیلی دورتر سفر کنند. زندگی معنوی بر محور روح‌های نگهبان متمرکز بود که در جوانی جستجو می‌شدند و در رقص‌های زمستانی گرامی داشته می‌شدند. مراسم غذاهای نخستین که پیش از خوردن هر کس، برای ریشه‌ها و ماهی آزاد شکرگزاری می‌کنند، هنوز در محمیه کالویل اهمیت دارد. مسیحیت که بیشتر کاتولیک است همراه با مبلغان آمد و امروز در کنار این آیین‌های کهن‌تر انجام می‌شود، نه به جای آن‌ها.

نقطه عطف با خود موسی آغاز شد. او در کودکی به مدرسه مأموریتی هنری اسپالدینگ در لپوای رفت و نام انگلیسی‌اش را در آنجا برگزید. او در جریان جنگ‌های فلات در 1850s به سن بلوغ رسید و پس از آن، دیپلماسی را به جنگ ترجیح داد. او قوم خود را از جنگ نز پرس در 1877 دور نگه داشت و به واشنگتن دی‌سی سفر کرد. در 1879 محمیه‌ای با فرمان اجرایی به دست آورد که از دریاچه چلان تا مرز کانادا به سمت شمال امتداد داشت. شهرک‌نشینان و معدنچیان تقریباً فوراً به آن فشار آوردند. بر اساس توافق 1883 بیشتر پیروانش به محمیه کالویل رفتند، در حالی که چند خانواده قطعات اختصاصی را روی زمین قدیمی نگه داشتند. موسی در 1899 درگذشت و در نسپلم به خاک سپرده شد. مردمش خود خم بزرگ را از دست دادند، اما نام‌های مکانی آنجا هنوز نام او را دارند.