اروتیک کوموکس

نام کوموکس‌ها از واژهٔ کواکواللایی Kwʼumuxws گرفته شده که معمولاً به «سرزمین فراوانی» ترجمه می‌شود، و این نام درست از کار درمی‌آید. زیستگاه آن‌ها بندر کوموکس و دهانهٔ رودهایی است که به آن می‌ریزند، در ساحل شرقی جزیرهٔ ونکوور در بریتیش کلمبیا. این ساحلی است که مهاجرت ماهی سالمون، بسترهای صدف و تخم‌ریزی شاه‌ماهی هزاران سال مردم را تغذیه کرده است. کوموکس‌ها امروز یک مردم‌اند، نه چندان به سبب یک منشأ واحد بلکه بیشتر به سبب یک تاریخ مشترک. این ملت ساتلوت، ساسیتلا، ایکسان و پنتلاچ را به هم می‌پیوندد، جوامعی که در قرن نوزدهم بر اثر یورش، بیماری و حکومت استعماری کنار هم رانده شدند. تاریخ زبانی آن‌ها بخش غیرعادی ماجراست. مردمان کهن‌تر این ساحل به زبان‌های سالیشی سخن می‌گفتند. یکی کوموکس جزیره بود، گویشی از زبانی که کلاهوس‌ها، هومالکوها و تلاآمین‌ها هنوز در آن‌سوی تنگهٔ جورجیا به آن سخن می‌گویند. دیگری پنتلاچ بود که آخرین گویشور روان خود را حدود سال 1940 از دست داد. در قرن نوزدهم، گروه‌های لایچویلتاچ از مردم کواکواکاوواکو در امتداد جزیره به جنوب کوچ کردند، منطقهٔ کمپبل‌ریور را گرفتند و روستاهای کوموکس را به سوی بندر عقب راندند. درگیری جای خود را به ازدواج‌های میان‌گروهی داد. طی چند نسل، کواکواللا، زبانی واکاشی و بی‌ارتباط با زبان‌های سالیشی، به زبان میراثی این جامعه تبدیل شد. همراه آن، زندگی آیینی کواکواکاوواکو نیز آمد: رقص‌های نقاب‌دار، نشان‌های موروثی و پوتلچ، که کانادا آن را از 1885 تا 1951 ممنوع کرد.

ردپای اقتصاد کهن هنوز هنگام جزر دیده می‌شود. پهنه‌های کم‌عمق بندر مجموعهٔ بزرگی از تله‌های ماهی میان‌جزرومدی را در خود دارند: هزاران تیرک چوبی نوک‌تیز که به صورت ردیف، شکل‌های شورون و قلب کار گذاشته شده‌اند و برخی از آن‌ها بیش از هزار سال قدمت دارند. بر فراز دره، یخچال کوموکس قرار دارد که کوموکس‌ها آن را کوینیش می‌نامند. در داستان توفان آن‌ها، کوینیش نهنگی سفید است که قایق‌های به هم بستهٔ مردم را نگه داشت و وقتی آب فروکش کرد، بر کوه آرام گرفت. مهاجران در دههٔ 1860 به درهٔ کوموکس رسیدند. مزرعه‌ها، یک شهر و سرانجام یک پایگاه هوایی نظامی پیرامون ذخیره‌گاه‌هایی شکل گرفتند که کوچک نگه داشته شده بودند. امروز ملت نخست کوموکس بر زمین‌هایی در بندر کوموکس، کنار رود پانتلدج و در گوس اسپیت حکومت می‌کند و کسب‌وکارهای خود را اداره می‌کند. این ملت همچنین سال‌ها در فرایند معاهده‌های بریتیش کلمبیا مذاکره کرده است. انگلیسی زبان زندگی روزمره است، کواکواللا در آواز و آیین زنده می‌ماند و خانهٔ بزرگ هنوز جایی است که نام‌ها از نسلی به نسل دیگر می‌رسند و رویدادهای مهم در حضور شاهدان گواهی می‌شوند.