اروتیک نیکولنیو

نیکولنیوها مردمان بومی جزیره سن نیکولاس بودند، دورافتاده‌ترین جزیره از جزایر کانال کالیفرنیا. آنان هزاران سال در آنجا زیستند، تا آنکه کشتار سال 1811 و انتقال‌شان به خشکی اصلی در سال 1835 به زندگی در جزیره پایان داد. امروزه هیچ جامعه‌ای با هویت نیکولنیو باقی نمانده است. برخی از قبایل جنوب کالیفرنیا در خشکی اصلی ادعای پیوندهای فرهنگی با این جزیره را کرده‌اند.

سرزمین آنان جزیره‌ای کم‌ارتفاع و بادخیز بود، حدود 60 مایل دور از ساحل، با کمبود آب شیرین و تقریباً بدون درخت. زندگی روزمره رو به دریا بود: ماهی، ابالون و دیگر صدف‌داران، فُک‌ها و شیرهای دریایی، و سفر با کانو که آنان را به دیگر جزایر جنوبی و خشکی اصلی پیوند می‌داد. آنان به زبانی از خانواده اوتو-آزتکی سخن می‌گفتند، به احتمال زیاد از شاخه تاکیک که تونگوا و لوئیسنیو را نیز در بر می‌گیرد. این زبان آنان را به حوضه لس‌آنجلس پیوند می‌داد، نه به جزایر چوماش‌زبان در شمال. تقریباً هیچ‌چیز از این زبان باقی نمانده است: چند واژه و دو آواز که کسانی که آخرین گوینده‌اش را شنیده بودند به یاد آوردند. از آنجا که چوب برای ساخت‌وساز بسیار کم بود، استخوان نهنگ بخشی از کار را انجام می‌داد و آخرین نیکولنیوی شناخته‌شده را در پناهگاهی یافتند که چارچوبش با آن ساخته شده بود.

دنیای آنان به سرعت فروپاشید. حدود سال 1811، شکارچیان بومی آلاسکا که تاجران پوست روس برای شکار سمور دریایی به جنوب آورده بودند، علیه ساکنان جزیره برخاستند و بسیاری از آنان را کشتند. تا سال 1835 آن‌قدر کم از مردم باقی مانده بودند که یک کشتی بادبانی برای انتقال‌شان به خشکی اصلی فرستاده شد، و کسانی که رفتند به‌زودی از اسناد ناپدید می‌شوند. یک زن در جزیره ماند. روایت‌ها درباره چگونگی این ماجرا متفاوت است. او 18 سال به‌تنهایی در جزیره زیست. وقتی یک گروه شکار در سال 1853 او را یافت، لباسی به تن داشت که از پوست باکلان دوخته شده بود و هنوز تنها به زبان خودش سخن می‌گفت. او را به سانتا باربارا بردند، جایی که هیچ‌کس، چه بومی و چه غیربومی، سخنش را نمی‌فهمید. او با نام خوانا ماریا غسل تعمید داده شد و ظرف حدود دو ماه درگذشت.

داستان او پایه رمان جزیره دلفین‌های آبی نوشته اسکات اودل در سال 1960 شد، و بیشتر آمریکایی‌ها به همین شکل با نیکولنیوها آشنا شده‌اند، معمولاً بی‌آنکه نامشان را بدانند. امروزه این جزیره از تأسیسات نیروی دریایی ایالات متحده است که برای عموم بسته است. تل‌های صدف، محل‌های خانه‌ها و انبارهای مدفون آن، اصلی‌ترین شواهد باقی‌مانده از مردمی هستند که هزاران سال در جزیره‌ای سخت و منزوی امرار معاش کردند.