اروتیک اسپوکین

مردم اسپوکان نام خود را از رودخانه گرفته‌اند، و رودخانه شکل خود را از مجموعه آبشارهایی در میانه شهری گرفته که امروز دومین شهر بزرگ ایالت واشینگتن است. پیش از کارخانه‌ها و چراغ‌های خیابان، آن آبشارها ماهی‌گیرگاه بودند: جایی که هر تابستان ماهی چینوک در تنگه انباشته می‌شد و خانواده‌هایی از بالادست و پایین‌دست فلات برای داد و ستد، بحث، ازدواج و خوردن غذا به آنجا می‌آمدند. نام را همان‌گونه بگویید که آنان می‌گویند، با هجای پایانی صاف: spo-KAN. این قوم از نظر تاریخی سه گروه بودند: بالایی، میانی و پایینی، که در امتداد رودخانه اسپوکان و رودخانه لیتل اسپوکان پراکنده بودند و هر گروه ایستگاه‌های ماهی‌گیری خود و حق خود بر زمین‌های کاماس و بیتروت اطرافش را داشت. زبان آنان، Npoqínišcn، به شاخه داخلی جنوبی خانواده زبان‌های سالیشی تعلق دارد و چنان به کالیسپل و سالیش مونتانا نزدیک است که این سه همچون گویش‌های یک زبان عمل می‌کنند. کوئور دالن همسایه نزدیک است، مورد احترام اما نه کاملاً قابل فهم. امروز شمار گویشوران روانِ زبان اول انگشت‌شمار است و کلاس‌های غوطه‌وری زبانی کار کند افزودن بر شمار آنان را پیش می‌برند.

اسب‌ها در آغاز سده هجدهم به فلات رسیدند و به برخی خانواده‌های اسپوکان زندگی دوباره‌ای در شکار بیسون در شرق کوه‌های راکی بخشیدند. تجارت پوست در سال 1810 با پاسگاه تجاری اسپوکان هاوس در محل تلاقی دو رودخانه آغاز شد که نخستین سکونتگاه پایدار غیربومیان در این ایالت بود. سپس مبلغان مذهبی آمدند، پرسبیتری‌ها در تشیماکین در سال 1838 و یسوعیان که در بالادست رودخانه کار می‌کردند، و به همین سبب خانوارهای اسپوکان امروز می‌توانند پروتستان یا کاتولیک باشند، بر پایه مرزهایی که نزدیک به دو سده پیش کشیده شد، معمولاً بی‌آنکه تنش چندانی در میان باشد. اسپوکان گری که در کودکی به شمال و به یک مدرسه مبلغان بر رودخانه رد فرستاده شد و با سواد خواندن و نوشتن و به عنوان معلم بازگشت، تمام عمر بزرگسالی‌اش را صرف تلاش برای میانجی‌گری در توافقی کرد که هرگز پایدار نماند. در سال 1858 سرهنگ جورج رایت با گرد آوردن حدود هشتصد اسب اسپوکان و تیرباران کردن آن‌ها به جنگ‌های فلات پایان داد، کنشی از ویرانگری اقتصادی که قبیله هنوز آن را با نام محلش بر رودخانه یاد می‌کند. پس از آن در سال 1881 قرارگاه سرخ‌پوستی در غرب آب و نزدیک ولپینیت شکل گرفت. سد گرند کولی بدون پلکان ماهی ساخته شد و تا سال 1942 به کلی به مهاجرت سالمون پایان داد؛ جبران خسارت تا سال 2019 به درازا کشید. یک معدن روباز اورانیوم از سال 1955 تا 1981 در اراضی قرارگاه فعال بود و محل سوپرفاندی بر جای گذاشت که قبیله دهه‌ها کوشیده تا کسی را وادار به پاکسازی آن کند. مردم اسپوکان هنوز اینجایند، چند هزار نفر ثبت‌شده، هنوز بر رودخانه‌اند و هنوز حساب آنچه را رودخانه طلبکار آن است نگه می‌دارند.