اروتیک پالوس

پالوس‌ها بیشتر به نام یک مکان شناخته می‌شوند، نه برعکس: روستایی در دهانهٔ رود پالوس، جایی که این رود به رود اسنیک می‌ریزد، در منطقه‌ای که امروز جنوب شرقی ایالت واشنگتن نامیده می‌شود. دشت‌های گندم‌زار موجی که این نام را به وام گرفتند امروز بسیار بیشتر از مردمی که در آن زندگی می‌کردند شناخته‌شده‌اند. آنان نخست مردمی رودنشین بودند. روستاها در امتداد رود اسنیک، پایین‌دست رود پالوس و رود کلمبیا قرار داشتند و مکانشان برای صید ماهی سالمون انتخاب شده بود، و سال بر پایهٔ فصل‌های مهاجرت ماهی‌ها و برداشت ریشه‌ها در فلات می‌گذشت: کاماس، بیترووت و کوس که در بهار کنده و برای زمستان خشک می‌شدند. معمولاً سه گروه تفکیک می‌شود: بالایی، میانی و پایینی، که به موقعیت آنان روی رود اشاره دارد نه به رتبه.

زبانشان گویشی از زبان ساهاپتین بود، نزدیک به زبان یاکاما و زبان والا والا، و از نظر خویشاوندی با زبان نیز پرس قرابت داشت. خانواده‌های پالوس دائماً با آنان وصلت می‌کردند. اسب‌ها در اوایل سده هجدهم میلادی به فلات رسیدند و پالوس‌ها پرورش‌دهندگان و بازرگانان توانمندی شدند. اسب خال‌دار معروف به آپالوسا نام سرزمینشان را در شکلی فرسوده با خود دارد. بیشتر سران پالوس در سال ۱۸۵۵ در شورای والا والا از امضا خودداری کردند، با این حال زمین‌هایشان به‌رغم این امر، بر اساس معاهداتی که دیگران امضا کرده بودند، واگذار شد. کامیاکین، رهبر جنگی یاکاما که پدرش از پالوس‌ها بود، نامی است که از آن دوره باقی مانده است. در سال ۱۸۵۸ لشکرکشی سرهنگ جورج رایت در این منطقه با اعدام‌های فوری و تیراندازی به حدود هشتصد اسب اسیرشده در رود اسپوکین پایان یافت، اقدامی که مستقیماً متوجه قابلیت جابه‌جایی بود که مقاومت را ممکن می‌ساخت. در سال ۱۸۷۷ رهبر پالوس، هوسیشوسیس کوته، همراه نیز پرس در گریز طولانی به سوی کانادا شرکت کرد و سپس به تبعید در سرزمین سرخپوستان رفت.

آنچه کمتر گفته می‌شود، امتناعی است که پس از آن آمد. خانواده‌های پالوس دهه‌ها در روستاهای قدیمی ماندند و از ثبت‌نام سر باز زدند و از جابه‌جایی امتناع کردند. بسیاری به واشات، آیین هفت طبل که پیامبر وانپوم، اسموهالا، آموخته بود، وفادار ماندند. این آیین معتقد بود زمین نباید شخم زده، فروخته یا شکسته شود: دینی از امتناع به همان اندازه که از آیین، و هنوز در خانه‌های بلند فلات برگزار می‌شود. چهار سد پایین‌دست رود اسنیک که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تکمیل شدند، بقیه را گرفتند؛ مکان روستاها، ایستگاه‌های ماهیگیری و زمین اطراف پناهگاه صخره‌ای مارمس، یکی از کهن‌ترین محوطه‌های انسانی کاوش‌شده در این قاره، زیر آب رفت. امروز بازماندگان در قبایل یاکاما، نیز پرس، کولویل و اوماتیلا ثبت شده‌اند. قبیله‌ای جداگانه با نام پالوس که از سوی دولت فدرال به رسمیت شناخته شده باشد وجود ندارد، و این واقعیتی اداری است و بیانی درباره اینکه چه کسانی هنوز اینجا هستند نیست.