اروتیک شاکوری

شاکوری‌ها قوم بومی کوچکی در آمریکای شمالی بودند که در کنار رودخانه اینو و جویبارهای نزدیک آن، در دشت پیدمونت کارولینای شمالی، در قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم زندگی می‌کردند. تا دهه ۱۷۱۰ دیگر به‌عنوان گروهی جداگانه در اسناد استعماری ظاهر نمی‌شوند و به احتمال زیاد در ملت‌های بزرگ‌تری ادغام شدند، احتمالاً در کاتاوبا در جنوب. آنچه در زمان خودشان آن‌ها را متمایز می‌کرد، پیوند نزدیکشان با قوم دیگری بود، به همان اندازه که با یک سرزمین. تقریباً هر گزارش استعماری آن‌ها را کنار قوم اینو قرار می‌دهد، در شهرک‌های همسایه یا مشترک، که در همان سرزمین رفت‌وآمد می‌کردند و با فشارهای یکسانی روبه‌رو بودند.

هیچ ثبتی از زبانشان باقی نمانده است. ساپونی‌ها و توتلو که در همان نزدیکی زندگی می‌کردند به زبان‌های سیوآنی سخن می‌گفتند، پس پژوهشگران شاکوری‌ها را در همان خانواده زبانی قرار می‌دهند. آن‌ها بخشی از یک جزیره سیوآنی در داخل سرزمین بودند، با توسکاروای ایروکوئیایی در شرق، چروکی‌ها در کوهستان و گویشوران زبان‌های آلگونکی در امتداد ساحل. زندگی دینی آنان نیز به‌تفصیل توصیف نشده است. برای قومی با این میزان اندک مستندات، آنچه می‌دانیم بیشتر از محیط اطرافشان و از دو بیگانه‌ای به دست آمده که از آنجا گذشتند.

جهان آن‌ها دهکده کشاورزی دشت بود: ذرت، لوبیا و کدو در کرانه‌های رودخانه کاشته می‌شد، گوزن در ارتفاعات شکار می‌شد و شهرک‌ها از خانه‌هایی با قاب‌های چوبی ساخته می‌شدند که نزدیک آب خوب بودند. جاده بزرگ تجاری که از ویرجینیا می‌آمد، در سرزمین آن‌ها و نزدیک هیلزبورو امروزی از روی رودخانه اینو عبور می‌کرد. تا اواخر قرن هفدهم، پوست گوزن از این مسیر به سمت شمال حمل می‌شد و در ازای آن پارچه، ابزار فلزی، تفنگ و مهره‌های شیشه‌ای دریافت می‌شد. همان تجارتی که این کالاها را می‌آورد، شاکوری‌ها را نیز در دسترس بیماری و یورش‌های بردگی قرار داد که تجارت برده‌های سرخ‌پوست در کارولینا را تغذیه می‌کرد.

کاوشگر آلمانی جان لدرر در سال ۱۶۷۰ از این منطقه گذشت و شاکوری‌ها را همسایگان اینو ثبت کرد. در سال ۱۷۰۱ نقشه‌بردار انگلیسی جان لاوسون در سراسر منطقه توسط مردی راهنمایی شد که او را «اینو ویل» می‌نامید و سرپرست جامعه‌ای مشترک از اینو، شاکوری و آدشوشیر بود. لاوسون قومی را نشان می‌دهد که از پیش کوچک شده و برای بقا دوباره گرد هم آمده‌اند، الگویی که در سراسر دشت پیدمونت در آن دهه‌ها تکرار شد. برخی نویسندگان کوشیده‌اند نام شاکوری را به شیکورا پیوند دهند، سرزمینی که بردگان‌ربای اسپانیایی در دهه ۱۵۲۰ در ساحل کارولینا توصیف کردند، اما هیچ‌کس تاکنون نشان نداده که این دو به هم مربوط‌اند.

امروز میراث آن‌ها بیشتر روی نقشه باقی مانده است. جویبار شوکو و بخش شوکو در شهرستان وارن شکلی از این نام را حفظ کرده‌اند و ممکن است نشان‌دهنده زیستگاه قدیمی‌تری باشند. تپه‌های شاکوری در شهرستان چتم نیز این نام را دارند. دره رودخانه اینو که اکنون عمدتاً به‌عنوان پارک حفاظت‌شده است، همچنان محوطه‌های باستان‌شناسی شهرک‌های دشت از همان دوران را در خود دارد.