اروتیک یوکوتس

یوکوتس‌ها هرگز یک قبیله‌ی واحد نبودند، و این نخستین چیزی است که باید درباره‌ی آنان دانست. این نام واژه‌ی خودشان برای «مردم» است و حدود پنجاه گروه را در بر می‌گیرد که در امتداد کف دره‌ی سن خواکین و تا دامنه‌های کوهپایه‌ی سیرا نوادا پراکنده‌اند، هر کدام با سرزمین، نام و معمولاً گویش خاص خودشان. آلفرد کروبر که عمری را صرف دسته‌بندی مردمان کالیفرنیا کرد، یوکوتس‌ها را تنها جمعیت این ایالت دانست که به چیزی شبیه قبیله‌های واقعی سازمان یافته بودند، نه خوشه‌های سست از روستاها. تاچی‌ها چوکچانسی نیستند و چوکچانسی‌ها ووکچومنی نیستند، و خودشان این را خواهند گفت. سرزمین آنان پیش از آنکه زمین کشاورزی باشد، آب بود. دریاچه‌ی تولیر که تاچی‌ها آن را پااشی می‌نامند، بزرگ‌ترین دریاچه‌ی آب شیرین در غرب می‌سی‌سی‌پی بود، و گروه‌های جنوبی دره همه چیز را پیرامون آن ساختند: نی تول برای حصیرهای خانه و برای قایق‌هایی که از میان آب‌های کم‌عمق با چوب رانده می‌شدند، ماهی و پرندگان آبزی و ریشه‌های گیاهان دریاچه، و خانه‌های بلند جمعی که ده خانواده یا بیشتر زیر یک تیرک سقف زندگی می‌کردند و هر خانواده درِ جدا داشت. گروه‌های کوهپایه بیشتر به بلوط و به تجارت با قبایل مونوی غربی در بالادست متکی بودند. کشاورزان تا اوایل قرن بیستم دریاچه را برای کشت پنبه خشک کردند، اگرچه دریاچه هنوز کاملاً این حکم را نپذیرفته است، و در بهار مرطوب 2023 بازگشت و بخش بزرگی از شهرستان کینگز را زیر آب برد.

زبان‌های یوکوتسی به خانواده‌ی بحث‌برانگیز پنوتیایی تعلق دارند، و یکی از آن‌ها سفری غیرعادی به دوردست‌ها کرد. یاوْلومنی، که در دهه‌ی 1940 با نام یاولمانی ثبت شد، به نمونه‌ی استاندارد کتاب‌های درسی واج‌شناسی تبدیل شد، تا جایی که زبان‌شناسانی که بیکرزفیلد را روی نقشه نمی‌یافتند نظام واکه‌ای آن را می‌شناختند. خود زبان‌ها تقریباً از میان رفته‌اند: ماری ویلکاکس حدود بیست سال، واژه به واژه، فرهنگ لغت ووکچومنی را تایپ کرد و در سال 2021 درگذشت. این وادی فراری‌های مأموریت‌های ساحلی را پذیرفت، که یکی از آنان مردی لاکیسامنی به نام استانیسلائو بود و در سال 1829 شورشی رهبری کرد که نیروهای مکزیکی را سخت شرمنده کرد، به حدی که نامش بر رودخانه و بعدها بر یک شهرستان نهاده شد. سپس اپیدمی مالاریای سال 1833 آمد که بخش بزرگی از دره را خالی کرد، پیش از آنکه بیشتر آمریکایی‌ها آن را دیده باشند، و پس از آن تب طلا رسید. رهبران یوکوتس در سال 1851 معاهدات فدرالی امضا کردند که سنا از تصویبشان سر باز زد و سپس پنجاه سال از دید عموم پنهان ماند، و این تا حد زیادی دلیل آن است که این‌قدر کم زمین به آنان بازگشت. آنچه باقی ماند امروز در محدوده‌ی ریزرو رودخانه‌ی تول، رانچریای سانتا روزا، تیبل ماونتین و پیکایون لنگر دارد. بافندگی هم هرگز متوقف نشد: کاسه‌ی یوکوتسی با نوار مار زنگی و ردیف انسان‌های به‌هم‌پیوسته‌اش از آن سوی اتاق قابل تشخیص است.