اروتیک کلاکاماس‌ها

کلکاماس‌ها مردمی چینوکانی‌اند که در پایین‌دست دره ویلامت در ایالت اورگان زندگی می‌کنند و نامشان هنوز روی نقشه اطراف پورتلند ثبت است: رودخانه‌ای، شهرستانی و روستایی. روستاهای آنان در کنار رودخانه کلکاماس نزدیک محل تلاقی‌اش با ویلامت قرار داشتند، فاصله‌ای کوتاه با قایق تا آبشارهای ویلامت، که یکی از بزرگ‌ترین صیدگاه‌های ماهی در شمال غرب است. ماهی سالمون بهاره و لامپری که آهسته روی سنگ‌های بازالتی خیس آبشار بالا می‌رود غذای آنان بود و گیاه واپاتو که از تالاب‌ها کنده می‌شد ذخیره غذایی‌شان را تکمیل می‌کرد. آنان در خانه‌هایی با تخته‌های چوب سدر زندگی می‌کردند، با قایق‌های تک‌تنه سفر می‌کردند و روابط تجاری خود را تا رودخانه کلمبیا و فراتر از آن برقرار نگه می‌داشتند. مانند خویشاوندان چینوکانی‌شان، پیشانی نوزادان آزاده را روی تخته گهواره شکل می‌دادند. پیشانی شیب‌دار نشانه کسی بود که هرگز نمی‌توانست با بردگانی که در یورش‌ها اسیر یا در معامله خریده می‌شدند اشتباه گرفته شود.

زبان آنان به شاخه چینوکانی بالایی تعلق دارد. این زبان آن‌قدر به زبان واسکو و ویشرام که در بالادست رودخانه کلمبیا زندگی می‌کنند نزدیک است که زبان‌شناسان هر سه را گویش‌هایی از یک زبان به نام کیکشت می‌دانند. کالاپویایی‌ها، که به زبان‌هایی از خانواده‌ای جدا سخن می‌گفتند، در جنوب و غرب زندگی می‌کردند. لوئیس و کلارک جمعیت کلکاماس را در سال 1806 حدود 1,800 نفر برآورد کردند. در طول یک نسل، بیماری‌ها جمعیت آنان را به بخش ناچیزی از این عدد رساند، به‌ویژه همه‌گیری‌های تب در اوایل دهه 1830.

در سال 1855 رهبران کلکاماس معاهده دره ویلامت را امضا کردند و با آن سرزمین خود را واگذار کردند. در سال 1856 بازماندگان به سرزمین ویژه بومیان گراند رُند در دامنه‌های کوه‌های ساحلی منتقل شدند. آنان آنجا به یکی از رشته‌های یک کنفدراسیون از مردم غرب اورگان بدل شدند. چینوک واوا، زبان تجاری قدیمی، در آنجا به زبان خانگی تبدیل شد و مبلغان کاتولیک مستقر شدند. کنگره در سال 1954 وضعیت قبیله را لغو کرد و به رسمیت شناختن آن در سال 1983 بازگشت. امروز بیشتر نوادگان کلکاماس شهروندان قبایل کنفدرال جامعه گراند رُند اورگان‌اند که زبان چینوک واوا را به کودکان خود آموزش می‌دهند و به ماهیگیری در آبشارهای ویلامت از یک سکوی تشریفاتی بازگشته‌اند.

بخش بزرگی از آنچه بیگانگان می‌توانند درباره دنیای درونی کلکاماس‌ها بدانند از یک زن به دست آمده است. در سال‌های 1929 و 1930 ویکتوریا هاوارد اسطوره‌ها، قصه‌ها و روایت‌هایی درباره شامان‌ها و قدرت ارواح را برای مردم‌شناس ملویل جیکوبز دیکته کرد. متن‌های او هنوز منبع اصلی ثبت این زبان است. این متن‌ها پر از کایوت، زن خرس گریزلی و درام‌های خانوادگی پرتنش‌اند، مانند فُک و برادر کوچک‌ترش آنجا زندگی می‌کردند، و پژوهشگران بعدی آن‌ها را به‌عنوان شعر شفاهی با ساختاری دقیق خوانده‌اند. این متن‌ها همچنان روشن‌ترین نگاه به چگونگی روایت کلکاماس‌ها از جهان خودشان‌اند.