اروتیک داکل‌ها

Dakelh خود را مردمی می‌نامند که با آب سفر می‌کنند، و این نام با سرزمینشان جور است: فلات Nechako و حوضهٔ بالادستی رودخانهٔ Fraser در بخش مرکزی داخلی کلمبیای بریتانیا، سرزمینی از دریاچه‌های بلندی که با رودخانه‌ها به هم پیوسته‌اند، و سریع‌ترین راه میان دو نقطه معمولاً قایق کانو بود. نام انگلیسی Carrier از بیرون آمده است و ترجمه‌ای از چیزی است که همسایگان Sekani به آنان می‌گفتند، و معمولاً با رسم عزاداری کهنی توضیح داده می‌شود که در آن بیوه خاکستر جسد سوزانده‌شدهٔ شوهرش را تا جشنی که او را از این تعهد آزاد می‌کرد با خود حمل می‌کرد. این زبان به شاخهٔ شمالی زبان‌های Athabaskan یا Dene تعلق دارد که نزدیک‌ترین خویشاوندان را بلافاصله اطرافشان قرار می‌دهد: گویشوران Babine و Wet'suwet'en در شمال غربی، Sekani در شمال، و Tsilhqot'in در جنوب. خویشاوندان دورتر واقعاً دورند، زیرا زبان‌های Navajo و Apache در انتهای دور همین خانواده قرار دارند. زمین به‌صورت keyoh نگهداری می‌شود، یعنی قلمروهای خانوادگی با سرپرستانی نام‌برده که مسئولیت بخش معینی از خط تله‌گذاری، زمین توت و آب ماهیگیری را به ارث می‌برند، نه اینکه مالک مطلق آن باشند.

زندگی عمومی حول محور balhats می‌چرخد، تالار جشن، جایی که نام‌ها و نشان‌ها منتقل می‌شوند، هزینه‌های تشییع جنازه تسویه می‌شود، و تصمیمات مربوط به سرزمین با شهادت کسانی گرفته می‌شود که باید آن‌ها را به یاد بسپارند. نظام تبار و نشان در جوامع شمالی قوی‌تر است، که آن را طی نسل‌ها در تجارت و وصلت با سواحل پذیرفتند؛ گروه‌های جنوبی خود را شل‌تر سازمان دادند. Sockeye غذای اصلی بود که در سدهای چوبی صید می‌شد، و تخریب سدهای Babine توسط مأموران فدرال شیلات در اوایل قرن بیستم هنوز به‌عنوان یک شکایت زنده مورد بحث است. Fort St. James که در سال 1806 در سرزمین Nak'azdli بنا شد، نخستین سکونتگاه اروپایی پایدار در منطقه‌ای بود که بعدها کلمبیای بریتانیا نامیده شد، و این بخش پیش از آنکه استان نامی داشته باشد New Caledonia خوانده می‌شد. در سال 1885 یک میسیونر در آن پاسگاه نظام هجایی‌ای برای این زبان ابداع کرد که نویسندگان Dakelh دهه‌ها از آن استفاده کردند. سپس سختی‌های بیشتری آمد: مدرسهٔ شبانه‌روزی در Fraser Lake، و مخزن پشت Kenney Dam در سال 1952 که سرزمین Cheslatta را زیر آب برد و خانواده‌ها را تقریباً بدون اطلاع قبلی از آن بیرون راند. امروز گویشوران روان بیشتر سالمندان‌اند، و کار زبانی که در Vanderhoof و جوامع Carrier Sekani جریان دارد تلاشی عمدی و بی‌رمانتیک برای تغییر این وضع است.