اروتیک کیسکیاک

کیسکیاک که با نام چیسکیاک هم نوشته می‌شود، مردمی با زبان الگونکی بودند که بخشی از امپراتوری پاوهاتان را تشکیل می‌دادند و در ساحل جنوبی رودخانه یورک، در همان جایی زندگی می‌کردند که امروز شهرستان یورک در ایالت ویرجینیا نامیده می‌شود. آنان تا حدود سال 1630 که گسترش انگلیسی‌ها ایشان را از شبه‌جزیره ویرجینیا بیرون راند، در آنجا می‌زیستند. آخرین بار در سال 1669 در سندهای استعماری از ایشان یاد شده است و بیشتر احتمال دارد که بازماندگانشان در جامعه‌های بومی ویرجینیا که همسایه ایشان بودند ادغام شده باشند، که برخی از آن‌ها امروز هم به‌صورت قبیله باقی‌اند.

آنچه ایشان را متمایز می‌کرد جایگاهشان بود. از میان حدود سی قومی که به واهونسیناکائو، مردی که انگلیسی‌ها او را پاوهاتان می‌نامیدند، باج می‌دادند، تنها کیسکیاک‌ها در سوی یورک از پایین‌دست شبه‌جزیره ساکن بودند، آن‌سوی آب و کمی پایین‌تر از رودخانه نسبت به پایتخت او ویروکوکومکو. نام ایشان معمولاً به‌صورت سرزمین پهن یا جای گسترده معنا می‌شود. جان اسمیت شمار مردان جنگجویشان را چهل یا پنجاه نفر برآورد کرد، که نشان می‌دهد شهرکی با کمتر از دویست نفر جمعیت بوده که از ذرت، لوبیا و کدو، از گوزن و بیش از همه از صدف و ماهی رودخانه زندگی می‌کرده‌اند. گروه اسمیت در زمستان 1608 تا 1609 در راه چانه‌زنی با پاوهاتان بر سر ذرت، چند روز به‌سبب یخبندان سخت در این شهرک نگه داشته شد و او از غرور ایشان شکایت کرد، غروری که امروز نشان مردمی خوانده می‌شود که از میهمانانشان تحت‌تأثیر قرار نمی‌گرفتند. برخی مورخان بعثت ناموفق یسوعیان اسپانیایی در سال 1570 را در سرزمین ایشان یا نزدیک آن قرار می‌دهند که بدین ترتیب ایشان را از نخستین مردمانی در چیزاپیک می‌کند که از نزدیک با اروپاییان روبه‌رو شدند.

زبان ایشان بوهاتانی یا الگونکی ویرجینیایی بود که بخشی از شاخه الگونکی شرقی به شمار می‌رفت؛ شاخه‌ای که زمانی در امتداد ساحل اقیانوس اطلس، از کارولینای شمالی تا مناطق دریایی کانادا گسترده بود. این زبان تا پایان سده هجدهم از کاربرد افتاد. دین نیز از الگوی گسترده‌تر پاوهاتان پیروی می‌کرد: کاهنانی که در خانه‌های معبد اجساد نگه‌داری‌شده رؤسای مرده را نگه می‌داشتند، قربانی‌هایی برای روح ترسناک اوکئوس، و آفریدگار دوردست و خیرخواه به نام اهون.

پس از سال 1622 گسست رخ داد، هنگامی که حمله اوپچانکانو بیش از سیصد مستعمره‌نشین را کشت و انگلیسی‌ها با سال‌ها یورش به شهرک‌ها و مزرعه‌های ذرت پاسخ دادند. در سال 1630 دولت استعماری به هر مهاجری که حاضر به کشت در چیزکیاک بود زمین پیشنهاد کرد و طی چند سال، یک حصار چوبی که از سراسر شبه‌جزیره کشیده شد، بخش پایین آن را به‌عنوان خاک انگلیسی مهر زد. کیسکیاک‌ها به شمال، به رودخانه پیانکاتانک کوچ کردند، جایی که سرشماری سال 1669 تنها پانزده کماندار را یافت. پس از آن، سندها خاموش می‌شوند.

این نام همراه ایشان از میان نرفت. محل شهرک ایشان در داخل ایستگاه تسلیحات دریایی یورک‌تاون قرار دارد، جایی که دسترسی محدود آن را از توسعه‌ای که بخش بزرگی از شبه‌جزیره را پوشانده در امان نگه داشته و باستان‌شناسان توانسته‌اند آن را مطالعه کنند. خانه آجری استعماری قدیمی در این پایگاه هنوز نام کیسکیاک را بر خود دارد.