اروتیک پوهاتان

پاوهاتان‌ها مردمی آلگونکین در تایدواتر ویرجینیا بودند که در سال 1607 در جیمزتاون با انگلیسی‌ها روبه‌رو شدند و تا سال 1646 به‌عنوان یک قدرت مستقل از میان رفتند. نوادگان آنان امروز در قبایل پامانکی، ماتاپونی، چیکاهومینی، ماتاپونی بالایی، راپاهانوک و نانسموند زندگی می‌کنند. این نام دو نقش داشت. پاوهاتان نام قبیله‌ای کوچک در آبشارهای رود جیمز بود، همان جایی که اکنون ریچموند قرار دارد، و همچنین نام انگلیسی واهونسناکاوه بود، مردی که در آنجا به دنیا آمد و نزدیک به سی قبیله را در یک قلمرو واحد و خراج‌گزار به هم پیوند داد؛ قلمرویی که از خط آبشارها تا خلیج چسپیک امتداد داشت و Tsenacommacah نامیده می‌شد. عنوان او mamanatowick بود و هر قبیله عضو، weroance خاص خود را داشت که ذرت، پوست گوزن و جنگجو به او بدهکار بود. سرزمینی که در اختیار داشتند دشتی ساحلی بود با شهرک‌هایی در کنار رودخانه، خانه‌هایی از نهال‌های خم‌شده زیر پوست درخت و حصیرهای نی، مزارع ذرتی که زنان کشت می‌کردند، و تله‌های ماهی‌گیری که در خورهای جزرومدی کشیده شده بود.

زبان آنان، آلگونکین ویرجینیایی، به شاخه آلگونکین شرقی تعلق داشت، در کنار زبان ناتیکوک در شمال و گویش‌های کارولینا در جنوب، و تا اواخر سده هجدهم از میان رفته بود. این زبان در انگلیسی بیش از آنچه بیشتر مردم می‌دانند اثر گذاشت: واژه‌هایی چون raccoon، opossum، hominy، persimmon، hickory و tomahawk از فهرست‌واژگانی گذشتند که جان اسمیت و ویلیام استریچی ثبت کردند. دین بر دو قدرت استوار بود: آفریدگاری دور به نام Ahone و روحی نزدیک‌تر و پرتوقع به نام Okeus، که کاهنانی در خدمت آن بودند و معابدی داشتند که در آن‌ها اجساد خشک‌شده رؤسای درگذشته قرار داشت. پسران از راه huskanaw به مردی می‌رسیدند، ماه‌ها انزوا و خلسه‌ای مخدّر که از آن چون نوزادی تازه‌متولد بازمی‌گشتند. ریاست عالی از طریق برادران و سپس پسران خواهران منتقل می‌شد، بنابراین پس از واهونسناکاوه، برادرانش Opitchapam و Opechancanough جانشین او شدند، نه فرزندانش، از جمله پوکاهانتاس.

تجارت خیلی زود به جنگ بدل شد. نخستین جنگ انگلیسی-پاوهاتانی با ازدواج پوکاهانتاس با جان رولف در سال 1614 پایان یافت. حمله Opechancanough در سال 1622 نزدیک به یک‌چهارم مستعمره را کشت و شورش او در سال 1644 آخرین شورشش بود. او در سال 1646 اسیر و تیرباران شد و قبایل را به‌عنوان خراج‌گزار بر قطعه‌زمین‌های کوچک و محفوظ به جا گذاشت؛ وضعیتی که با معاهده میدل پلنتیشن در سال 1677 تثبیت شد. محل‌سکونت پامانکی و ماتاپونی از قدیمی‌ترین محل‌های رزرو در ایالات متحده است و هنوز هر نوامبر خراج شکار خود را به فرماندار ویرجینیا تحویل می‌دهد. قانون یکپارچگی نژادی ویرجینیا در سال 1924 کوشید آنان را روی کاغذ محو کند و هندی‌ها را در سجل‌های تولد و ازدواج به‌عنوان رنگین‌پوست بازطبقه‌بندی کرد، آن هم برای دو نسل. قبایل از این تلاش جان سالم به در بردند و تنها در سال‌های 2015 و 2018 به‌رسمیت فدرال شناخته شدند. Werowocomoco، پایتخت واهونسناکاوه در رودخانه یورک، در سال 2003 بازیابی شد و اکنون محوطه‌ای تحت نظارت سرویس ملی پارک‌هاست.