اروتیک توتوتنی

توتونی‌ها مردم آتاباسکن‌زبانِ پایین‌دست رودخانهٔ روگ هستند، جایی که این رود از کوهستان کلامث بیرون می‌آید و در محلی که امروز گلد بیچ در ایالت اورگان نام دارد به اقیانوس آرام می‌ریزد. این نام در ابتدا متعلق به یک روستا در نزدیکی دهانهٔ رود بود. بیگانگان بعدها آن را برای مجموعهٔ کاملی از جوامع خویشاوند به کار بردند، از شستا کاستا و میکونوتونه در بالادست تا یوکر کریک و پیستول ریور و مردم سیکسز ریور در ساحل. هیچ رئیس واحدی بر آنان فرمان نمی‌راند. هر روستا به ثروتمندترین سرپرست خانوار خود رجوع می‌کرد. ثروت با رشته‌هایی از صدف دنتالیوم سنجیده می‌شد و آسیب‌ها و قتل‌ها با پرداخت غرامت حل‌وفصل می‌شد. این آداب توتونی‌ها را به همان اندازه که به ساحل اورگان پیوند می‌دهد، به یوروک‌ها و هوپاهای شمال‌غربی کالیفرنیا نیز پیوند می‌دهد. زبانشان نیز همین جهت را نشان می‌دهد. این زبان به زنجیره‌ای از زبان‌های آتاباسکن تعلق دارد که از جنوب اورگان تا کالیفرنیا امتداد دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندانش چتکو و تولووا هستند و با ناواهو، آپاچی و زبان‌های دنه در شمال دور خویشاوندی دوری دارد. همسایگانشان به زبان‌هایی بی‌ارتباط با آن سخن می‌گفتند: تاکلماها در بالادست و مردمان کوسی‌زبان در شمال دورتر. ماهی آزاد رودخانهٔ روگ، ماهی اسملت و صدف‌های ساحل، و بلوط تپه‌ها خانواده‌هایی را تغذیه می‌کرد که زمستان را در خانه‌هایی از تختهٔ چوبی می‌گذراندند که تا حدی در زمین کنده شده بودند.

آن جهان در دههٔ 1850 از هم پاشید. طلا در شن‌های ساحل و سکونتگاهی تازه در پورت اورفورد معدنچیان را به‌سرعت به منطقه کشاند و کشتارهای دو طرف به جنگ‌های رودخانهٔ روگ در سال‌های 1855 و 1856 انجامید. پس از پایان جنگ، بازماندگان به شمال، به قرارگاه ساحلی سرخ‌پوستان، منتقل شدند. برخی را با کشتی از پورت اورفورد بیرون بردند و دیگران را پیاده در امتداد ساحل به شمال راندند، و روستاهایی که نسل‌ها پابرجا بودند خالی ماندند. بیشتر نوادگانشان عضو ثبت‌شدهٔ قبایل کنفدرهٔ سرخ‌پوستان سیلتز هستند و برخی به گرند روند تعلق دارند. کنگره در سال 1954 به موجودیت رسمی هر دو قبیله پایان داد. سیلتز در سال 1977 و گرند روند در سال 1983 دوباره به رسمیت شناخته شدن فدرال را به دست آوردند. زبان توتونی دیگر در زندگی روزمره به کار نمی‌رود، اما سیلتز یک زبان آتاباسکن بسیار نزدیک به آن، یعنی سیلتز دی‌نی، را از طریق کلاس‌ها و یک فرهنگ لغت گویای آنلاین زنده نگه می‌دارد. خانهٔ رقص آنان همچنین میزبان نی‌داش است، رقصی برای نوسازی جهان که خویشاوندان تولووای آنان در کالیفرنیا نیز برگزار می‌کنند. این مردم دیگر در پایین‌دست روگ نیستند، اما هنوز اینجا هستند و همچنان خود را با روستاهایی که خانواده‌هایشان از آنجا آمده‌اند می‌شناسند.