اروتیک نانتیکوک

ننتیکوک‌ها نام خود را از آب گرفتند. «نِنتِگو»، واژه‌ای که پشت املای انگلیسی این نام است، به سرزمین آب‌شور شبه‌جزیرهٔ دلمارو اشاره دارد: گستره‌ای لب‌شور که رودخانهٔ ننتیکوک در آن به مرداب‌های خلیج چسپیک گسترده می‌شود، و نیز جنگل‌های سرو و خلیج‌های کم‌عمق در سوی اقیانوس اطلس همین گردنهٔ زمین. پیش از استقرار انگلیسی‌ها، آنان مردم مسلط آن سرزمین میانی بودند و از آن امرار معاش می‌کردند، به شیوه‌ای که همسایگانشان به آن احترام می‌گذاشتند. جان اسمیت که در سال 1608 رودخانه را ترسیم می‌کرد، آنان را بهترین بازرگانان خلیج خواند، معامله‌گرانی در مهره‌های صدفی رشته‌شده که در این منطقه همچون پول به کار می‌رفت. ثروت در خلیج چسپیک از دست آنان می‌گذشت.

زبانشان به خانوادهٔ الگونکین شرقی تعلق داشت، از نزدیکان زبان لنیپ و گفتار پیسکاتاوی آن سوی خلیج، و امروز از میان رفته و تنها در فهرست واژگانی بر جای مانده که مستعمرانِ کنجکاو در سدهٔ هجدهم ثبت کردند. آنچه از میان نرفته، خود جامعه است. داستان ننتیکوک‌ها پس از تماس با اروپاییان داستان فشار و چندستگی است: پیمان‌هایی با ماریلند در سدهٔ هفدهم، سرزمین‌های محفوظی در چیکون و برود کریک که پیوسته کوچک‌تر شدند، و سپس در میانهٔ سدهٔ هجدهم، مهاجرتی طولانی به شمال در امتداد رود ساسکوهانا زیر حمایت ایروکواها، به پنسیلوانیا و نیویورک و سرانجام به انتاریو و اوکلاهما، جایی که امروز نوادگانشان در میان لنیپ زندگی می‌کنند. کسانی که رفتند در راه کاری شگفت‌انگیز کردند: مردگانشان را از خاک بیرون آوردند و با خود بردند. تدفین ثانویه در اینجا رسمی کهن بود. پیکرها تا از میان رفتن گوشت بر جای می‌ماندند، سپس استخوان‌ها پاک و بسته‌بندی و نگهداری می‌شدند، و چون زندگان کوچ می‌کردند، نیاکان نیز با ایشان کوچ می‌کردند.

خانواده‌هایی که در شبه‌جزیره ماندند، دو سده پس از آن همواره بر سر وضعشان بحث شد. قانون نژادی ایالت دلاور تنها دو دسته را به رسمیت می‌شناخت و ننتیکوک‌ها در هیچ‌یک نمی‌گنجیدند، پس وضعیت آنان در دادگاه‌ها، در قانون‌گذاری و در نزاع‌های مدرسه‌ای مورد مناقشه بود. قانونی در سال 1881 سرانجام به آنان حوزهٔ آموزشی ویژهٔ خودشان را داد، و انجمنی که در دههٔ 1920 ثبت شد تا مواضع آنان را حفظ کند. آنان هنوز در ایالت دلاور در سطح ایالتی به رسمیت شناخته می‌شوند و در سطح فدرال به رسمیت شناخته نمی‌شوند، و این تمایز هنوز تعیین می‌کند چه کارهایی می‌توانند و نمی‌توانند انجام دهند. مرکز جامعه میلزبورو در شهرستان ساسکس است، جایی که مدرسهٔ قدیمی سرخ‌پوستان امروز موزه‌ای را در خود جا داده و گردهمایی پاوو در ماه سپتامبر مردمی را از هر جایی که خانواده در آن پراکنده شده بازمی‌گرداند. جامعهٔ مرتبط دیگری که به‌طور جداگانه به رسمیت شناخته می‌شود، یعنی نانتیکوک لنی-لنیپ، در جنوب نیوجرسی آن سوی خلیج قرار دارد.