اروتیک سولتو

سالتوها با نامی فرانسوی شناخته می‌شوند و خود را با نام دیگری می‌خوانند، و فاصلهٔ میان این دو نام بیشترین بخش تاریخ آنان را در خود نگه داشته است. بازرگانانی که در آبشارهای میان Lake Superior و Lake Huron فعالیت داشتند، Anishinaabe ساکن آنجا را «Saulteurs» یعنی مردم آبشار نامیدند. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، آن خانواده‌ها همراه با تجارت خز از دریاچه‌های بزرگ به سوی غرب کوچ کردند، به سرزمین دریاچه‌ها در شمال Winnipeg و سپس به پهنهٔ درختان بید در Saskatchewan. آنان خود را Nakawe می‌نامند. ایشان ملتی جدا از Ojibwe نیستند، بلکه شاخهٔ غربی آن‌اند، و این کوچ به غرب شیوهٔ زیستشان را دگرگون کرد بی‌آنکه هویتشان را تقسیم کند: برخی در لبهٔ جنگل‌های شمالی بورئال با ماهی، تله‌گذاری و برنج وحشی زیستند، در حالی که دیگران اسب و گاومیش کوهان‌دار (بیسون) را پذیرفتند و به مردم دشت بدل شدند و در شبکهٔ تجاری موسوم به Iron Confederacy با Cree و Assiniboine متحد شدند.

زبانشان، Saulteaux، گویش غربی Ojibwe است و یکی از پایدارترین زبان‌های بومی در دشت‌های کانادا به شمار می‌رود. این زبان هنوز در خانه در برخی جوامع گفته می‌شود و هم با حروف لاتین و هم با خط هجایی نوشته می‌شود. آیین‌ها نیز با پایداری مشابهی باقی مانده‌اند. Midewiwin، انجمن پزشکی، از طریق آیین‌آغازی مرحله‌ای و از راه طومارهای پوست درخت توس کار می‌کند که با نقش‌هایی خط‌خورده‌اند و سرودهایی را یادآوری می‌کنند که انتظار می‌رود فرد از پیش نیمه‌آشنا با آن‌ها باشد. در دشت‌ها، رقص خورشید که ساسکاچوانی‌های Saulteaux معمولاً آن را رقص باران می‌نامند، در دهه‌هایی ادامه یافت که قانون کانادا چنین گردهمایی‌هایی را غیرقانونی کرده بود. کلیساهای آنگلیکن و کاتولیک زود رسیدند و جماعت‌هایی بر جا گذاشتند که هنوز برپایند؛ برای بسیاری از خانواده‌ها، مسیحیت در کنار آیین کهن قرار دارد نه جایگزین آن.

دو تاریخ، سابقهٔ سیاسی را لنگر می‌اندازند. در ۱۸۱۷ Peguis، رئیسی که جماعتش از Sault به غرب آمده بود، روی Red River با Lord Selkirk پیمان بست و مهاجران آنجا را در سخت‌ترین سال‌هایشان زنده نگه داشت. در ۱۸۷۱ رهبران Saulteaux در Lower Fort Garry بر Treaty 1 امضا گذاشتند، نخستین قرارداد از قراردادهای شماره‌گذاری‌شده، و آنچه پس از آن آمد نظام زمین‌های رزرو، نظام گذرنامه (پاس) و مدارس شبانه‌روزی بود که هیچ‌یک از متن معاهدات وعده‌اش را نداده بودند. نسب هنوز از راه doodem جریان دارد، یعنی تباری که فرد آن را از پدر به ارث می‌برد و تعیین می‌کند چه کسی بیرون از جماعت محلی فرد خویشاوند شمرده شود. و زنان Saulteaux منجوق‌دوزی گل‌دار پیچان را به امضایی بدل کردند که چنان شناخته‌شده است که موزه‌ها هنوز قطعات را تنها با همان می‌شناسند.