اروتیک کانگاری‌ها

کنگری‌ها مردمی از بومیان آمریکا بودند که تا اوایل قرن هجدهم میلادی در کنار رودی زندگی می‌کردند که هنوز نامش را حفظ کرده است، در مرکز کارولینای جنوبی و در حوالی کلمبیای امروزی. جنگ، بیماری و بردگی به عنوان یک ملت جداگانه به زندگی آنان پایان دادند. بازماندگان به کاتاوبا پیوستند که نوادگانشان هنوز در نزدیکی راک هیل زندگی می‌کنند. کنگری‌ها با محل زندگی‌شان تعریف می‌شدند. آنان مرکز نظام رودخانه‌ای سانتی را در اختیار داشتند، جایی که رودهای برود و سالودا به هم می‌پیوندند و کنگری را می‌سازند و سپس این رود به واتری می‌پیوندد و سانتی می‌شود. آن سرزمین از جنگل‌های دشت سیلابی، نی‌زارهای انبوه و زمین‌های پست حاصلخیز تشکیل شده بود و مسیر طبیعی میان ساحل و پیدمونت به شمار می‌رفت، از این رو شهرک‌هایشان بر راهی قرار داشت که همه از آن استفاده می‌کردند.

از زبان آنان بسیار اندکی باقی مانده است. زبان‌شناسان معمولاً آنان را با شاخه‌های شرقی سیوان در کارولینا گروه‌بندی می‌کنند، احتمالاً نزدیک به زبان کاتاوبا، بیشتر به دلیل محل زندگی و همسایگانشان. بیگانگان پیش از نابودی کسانی که آیین‌های مذهبی‌شان را برگزار می‌کردند، تقریباً هیچ چیزی درباره زندگی مذهبی آنان ثبت نکردند.

نزدیک‌ترین چیز به تصویری از یک شاهد عینی، از کاوشگر انگلیسی جان لاوسون است که در اوایل سال 1701 از شهرک‌شان گذشت. او مردمی را دید که به شدت کاهش یافته بودند، بر اثر آبله‌ای که چند سال پیش قبایل کارولینا را درنوردیده بود. تا آن زمان کنگری‌ها با تجارت چارلز تاون پیوند خورده بودند و پوست گوزن را در برابر پارچه، تفنگ و کالاهای فلزی مبادله می‌کردند. همان تجارت، اسیران بومی را که به عنوان برده فروخته می‌شدند نیز در بر می‌گرفت. بدهکاری، بدرفتاری بازرگانان و غارت برای برده‌فروشی بسیاری از مردمان منطقه را در جنگ یاماسی در سال 1715 به شورش واداشت. کنگری‌ها با مستعمره جنگیدند و شکست سختی خوردند: بسیاری کشته شدند و بسیاری از اسیران در جزایر هند غربی به بردگی فروخته شدند.

در سال 1718، پس از جنگ، کارولینای جنوبی فورت کنگری را ساخت، یک پست تجاری نزدیک شهرک قدیمی‌شان. آخرین کنگری‌ها به شمال کوچ کردند تا به کاتاوبا بپیوندند و دیگر به عنوان قومی جداگانه شمرده نشدند. نامشان اما بیش از خودشان ماند. نام بر رود باقی است و بر حدیقه ملی کنگری، که بزرگ‌ترین بخش باقی‌مانده جنگل‌های سخت‌چوب کهن دشت سیلابی در جنوب‌شرقی ایالات متحده را حفاظت می‌کند، در همان رودی که روزگاری در کنارش زندگی می‌کردند.