اروتیک اسکجیت

اسکاجیت‌ها مردمان رودخانه‌اند. هویت آنان به یک حوضهٔ آبریز گره خورده است: رودخانهٔ اسکاجیت که از کسکیدهای شمالی سرچشمه می‌گیرد و به پیوجت ساوند می‌ریزد. هویتشان همچنین با ماهیان سالمونی پیوند دارد که آن رودخانه را پر می‌کنند. این رودخانه یکی از معدود رودخانه‌های منطقه است که هنوز هر پنج گونهٔ سالمون اقیانوس آرام را در خود دارد. یک شهرستان و یک جشنوارهٔ بهاری لاله بسیار دیرتر این نام را برگرفتند. این نام نخست متعلق به جوامع سالیش ساحلی بود که در کنار آن آب‌ها می‌زیستند و معمولاً دو قوم به حساب می‌آیند: اسکاجیت بالادست در دره و کوهپایه‌ها، و اسکاجیت پایین‌دست در دلتا و شمال جزیرهٔ ویدبی. هر دو به گویش شمالیِ لوشوتسید تعلق دارند، زبانی از خانوادهٔ سالیشی که زمانی در بخش بزرگی از پیرامون پیوجت ساوند شنیده می‌شد. این زبان به گفتار اسنوهومیش و ساک-سوایاتل نزدیک است و از زبان سالیشِ استریتس که لامی و سامیش در شمال به آن سخن می‌گویند دورتر است. گویشوران زبان اول، اگر اصلاً باقی مانده باشند، بسیار اندک‌اند. با این حال، وای هیلبرت، از بزرگان اسکاجیت بالادست، دهه‌ها صرف ضبط سخنان بزرگان و تدوین واژه‌نامه و مجموعه داستان‌هایی کرد که امروز کلاس‌های زبان قبیله‌ای از آن‌ها بهره می‌برند. روستاها زمستان را در خانه‌های تخته‌ای از چوب سدر می‌گذراندند و در ماه‌های گرم‌تر به اردوگاه‌های ماهیگیری، توت‌چینی و ریشه‌چینی پراکنده می‌شدند. جایگاه اجتماعی از تبار و نام‌های موروثی حاصل می‌شد و هنوز هم نام‌ها در گردهمایی‌های عمومی داده می‌شوند که در آن شاهدان فراخوانده می‌شوند و برای به یاد سپردن آن مناسبت به آنان پرداخت می‌شود.

معاهدهٔ پوینت الیوت در 1855 بیشتر زمین‌هایشان را گرفت. امروز بازماندگان اسکاجیت پایین‌دست بیشترشان بخشی از جامعهٔ قبیله‌ای سرخ‌پوستان سوینومیش در نزدیکی لاکانر هستند، در کنار خانواده‌هایی از سوینومیش، کیکیالوس و سامیش. اسکاجیت بالادست بیش از یک قرن بدون محمیه در دره‌شان ماندند. آنان در دههٔ 1970 به رسمیت شناخته شدن فدرال را به دست آوردند، تقریباً همزمان با تأیید حق ماهیگیری بر اساس معاهده در حکم بولدت، و پس از آن محمیهٔ کوچکی در نزدیکی سدرو-وولی ایجاد شد. ماهیگیری هنوز هم معیشت است و هم نبردی مداوم بر سر سدها، آب و زیستگاه. زندگی دینی ایمان‌های تازه را لایه‌لایه بر باورهای کهن افزوده است، نه آنکه جایگزین آن‌ها کند. مبلغان کاتولیک در قرن نوزدهم رسیدند و کلیسای شیکرِ سرخ‌پوستی پس از آنان در جوامع پیوجت ساوند گسترش یافت. رقص‌های زمستانیِ ارواح در خانهٔ دود، که بر قدرت روح نگهبانِ شخصی استوار است، از هر دو دیرپاتر ماند و هنوز خانواده‌ها را از ماه‌های تاریک گذر می‌دهد.