اروتیک سیسیپاهاو

سیسی‌پاهاو مردمی بومی و کوچک در پیدمونت کارولینای شمالی بودند که دست‌کم از قرن هفدهم تا دهه 1710 در کنار رود هاو زندگی می‌کردند و پس از جنگ یاماسی از اسناد استعماری ناپدید شدند. گمان می‌رود بازماندگانشان در کاتوبا و دیگر همسایگان سیوان‌زبانشان جذب شده باشند. نامشان از تقریباً همه چیز دیگرشان بیشتر دوام آورده است. رود هاو نام خود را از آنان گرفته و همچنین ساکساپاهاو، روستای آسیابی پیشین در شهرستان الامنس. گزارشی اسپانیایی از سفرهای خوان پاردو در دهه 1560 از مکانی به نام ساوکسپا یاد می‌کند که برخی پژوهشگران آن را همان مردم دانسته‌اند، هرچند این تطبیق حدس است. جان لاوسون، کاشف انگلیسی، که در سال 1701 از پیدمونت گذشت، این نام را ثبت کرد، اما هرگز به شهرشان نرسید.

جوهر ماجرای سیسی‌پاهاو در همین سند کاغذی اندک نهفته است. هیچ واژه‌نامه‌ای از زبانشان باقی نمانده، حتی شمار اندکی واژه. آنان را به دلیل همنشینی‌شان با دیگران در شمار زبان‌های سیوان قرار داده‌اند. شاکوری، اینو، اوکانیچی، ساپونی و توتلو که پیرامونشان بودند به زبان‌های سیوان شرقی سخن می‌گفتند و مردم‌نگاران به‌ویژه سیسی‌پاهاو را با شاکوری مرتبط دانسته‌اند. زندگی روزمره‌شان باید از روی همسایگانشان و از روی زمین استنباط شود. روستاهای سیوان پیدمونت شهرک‌های فشرده کنار رود بودند که اغلب با پرچین چوبی محصور می‌شدند و با ذرت، لوبیا و کدو از زمین‌های پست دشت تغذیه می‌شدند، و شکار گوزن و ماهیگیری رودخانه‌ای بقیه سال را پر می‌کرد. باستان‌شناسان دانشگاه کارولینای شمالی به‌طور آزمایشی روستایی از قرن هفدهم در کنار رود هاو در شهرستان چتم، معروف به محوطه میچوم، را به سیسی‌پاهاو مربوط دانسته‌اند. دین آنان ثبت نشده و نام رهبرانشان نیز چنین است.

در زمان ورود لاوسون، کل منطقه در حال تهی شدن بود. آبله، تجارت رم و پوست گوزن، و یورش‌های برده‌گیری که بازار کارولینا آن را تغذیه می‌کرد، مردمان پیدمونت را به تکه‌هایی پراکنده بدل کرده بود و ملت‌های کوچک برای آن‌که زنده بمانند ناگزیر با هم ادغام می‌شدند. در سال 1715 سیسی‌پاهاو به یاماسی و متحدانشان در جنگ علیه کارولینای جنوبی پیوستند. مستعمره‌نشینان پیروز شدند و پس از آن، سیسی‌پاهاو دیگر به‌عنوان مردمی جداگانه ذکر نمی‌شوند. محتمل‌ترین تفسیر این است که خانواده‌های باقی‌مانده به جنوب رفتند و در کاتوبا ادغام شدند، ملتی که بسیاری از پناهندگان این منطقه را پذیرفت.

میراث امروزشان بیشتر روی نقشه‌هاست، اما نه فقط آنجا. جامعه اوکانیچی از ملت ساپونی، قبیله‌ای که دولت ایالتی آن را به رسمیت شناخته و در شهرستان الامنس مستقر است، حضور بومی سیوان پیدمونت را در همان دره رودی ادامه می‌دهد که سیسی‌پاهاو زمانی در آن کشاورزی می‌کردند.