اروتیک شلان‌ها

چلان‌ها مردم دریاچه‌ای هستند که هنوز نامشان را بر خود دارد. دریاچه‌ی چلان دره‌ای یخچالی، باریک و کشیده است که نزدیک پنجاه مایل از تپه‌های خشک بالای رودخانه‌ی کلمبیا تا دل کوهستان‌های شمالی کَسکید در ایالت واشنگتن امتداد دارد و یکی از ژرف‌ترین دریاچه‌های این کشور است. این نام معمولاً به واژه‌ای از زبان سالیش به معنای آب ژرف بازگردانده می‌شود. روستاهای زمستانی چلان نزدیک انتهای جنوبی دریاچه و در امتداد رودخانه‌ی کوتاه و پرشیب قرار داشتند که آب دریاچه را به سوی کلمبیا می‌برد. از آنجا خانواده‌ها با فصل‌ها جابه‌جا می‌شدند: به بالای کوهستان برای شکار گوزن، به دامنه‌های باز برای گردآوری ریشه و توت، و به سوی رودخانه‌ی بزرگ هنگام بالا آمدن ماهی سالمون.

آنان به گویشی از Nxaʔamxcín سخن می‌گفتند که به آن کلمبیا-موزز هم می‌گویند. این زبان از زبان‌های داخلی سالیش است که چلان‌ها آن را با انتیات، وِنَچی و سینکیوز-کلمبیا مشترک داشتند. مرزهای میان این همسایگان هرگز روشن نبود. خانواده‌ها با یکدیگر وصلت می‌کردند، در همان جاها ماهی می‌گرفتند و تقریباً به یک شیوه سخن می‌گفتند و سوابق اولیه‌ی آمریکایی گاهی چلان را بخشی از وِنَچی به شمار می‌آوردند. دریاچه همچنین یک راه بود. در سرِ آن استه‌هِکین قرار دارد، نامی که عموماً به راه گذر ترجمه می‌شود، جایی که مسیری از فراز تاج کَسکید به سوی مردمانی می‌رفت که به زبان سالیش در ساحل سخن می‌گفتند. نقاشی‌های صخره‌ای بر صخره‌های کنار ساحل باقی مانده‌اند، هرچند سدی در خروجی آب در دهه‌ی 1920 سطح دریاچه را بالا برد و بخش‌هایی از ساحل کهن را زیر آب برد.

زندگی معنوی بر محور روح نگهبان می‌چرخید که جوانان به‌تنهایی در تپه‌ها به دنبالش می‌گشتند و در رقص‌های زمستانی گرامی داشته می‌شد. جشن‌های نخستین غذا در آغاز هر فصل برای ماهی سالمون و ریشه‌ها سپاس‌گزاری می‌کردند. کلیساهای کاتولیک و دیگر کلیساهای مسیحی در سده‌ی نوزدهم رسیدند و بی‌آنکه این آیین‌ها را صرفاً جایگزین کنند، در کنار آن‌ها جای گرفتند. هنگامی که منطقه در دهه‌ی 1880 به روی مهاجران گشوده شد، برخی خانواده‌های چلان قطعه‌زمین‌های فردی نزدیک دریاچه گرفتند، در حالی که دیگران به محمیه‌ی کولویل در شمال‌شرقی رفتند. امروز چلان‌ها یکی از دوازده قبیله‌ی متحد محمیه‌ی کولویل‌اند. این حکومت واحدِ به رسمیت شناخته‌شده‌ی فدرال، آنان را با انتیات، وِنَچی، میتو، اوکانوگان، سَنپوییل، دسته‌ی چیف جوزف از نز پرس و دیگران پیوند می‌دهد. هویت چلان در آنجا از راه تبار، از طریق برنامه‌های زبانی قبایل، و از راه نامی بر نقشه ادامه دارد که نخست از آنِ ایشان بود.