اروتیک یلونایوز

نام یلونایوزها از چاقوهایشان گرفته شده است. مدت‌ها پیش از آنکه فلزات تجاری به شمال برسند، آنان مس بومی را از رسوب‌هایی در سرزمین کاپرمین، آن‌سوی خط درختان، استخراج می‌کردند و آن را در حالت سرد با چکش می‌کوبیدند تا تیغه و سوزن‌هایی بسازند که به همسایگانی می‌رسید که خودشان مس نداشتند. بازرگانان پیش از آنکه نام Yellowknives در زبان انگلیسی جا بیفتد، آنان را «هندیان مسی» و «چاقوهای سرخ» می‌نامیدند، و نام پایتخت قلمرو از نام این مردم گرفته شد و نه برعکس. آنان خود را T'satsąot'ınę می‌نامند و از دِنه‌ها هستند، یعنی آتاباسکانی‌های شمالی که سرزمینشان نیمه‌های شمالی و شرقی دریاچه بزرگ برده را در بر می‌گیرد و تا دشت‌های بی‌درخت، جایی که گوزن شمالی را دنبال می‌کنند، امتداد دارد. امروز دو جامعه این ملت را نگه می‌دارند: Dettah که در زمستان از آن‌سوی خلیج با جاده یخی به آن می‌رسند، و Ndilǫ که در انتهای جزیره لیت‌هم و درون خود شهر یلونایف قرار دارد.

زبانی که در هر دو جامعه بدان سخن گفته می‌شود، Wıìlıìdeh Yatıì، گاهی گویشی از Tłı̨chǫ و گاهی یکی از زبان‌های چیپیوایان شمرده می‌شود، و این نشان می‌دهد که این زبان‌های دنه‌ای تا چه حد به هم نزدیک‌اند و این دو قوم چقدر طولانی در کنار یکدیگر زیسته‌اند. همیشه هم مسالمت‌آمیز نبوده است: غارت‌های متقابل میان یلونایوزها و Tłı̨chǫ در اوایل دهه ۱۸۰۰ کنترل یلونایوزها بر تجارت مس و پوست را از میان برد، پیش از آنکه صلحی با گفت‌وگو برقرار شود. شناخته‌شده‌ترین چهره آن دوران آکایچو است که رحلهٔ زمینیِ نخست جان فرانکلین را تأمین و هدایت کرد و مردمش هرگز مزدی را که بازرگانان وعده داده بودند دریافت نکردند. کاتولیسیسم با مبلغان مذهبی اوبلیت وارد شد و هنوز وابستگی مذهبی رایج است و در کنار طب سنتی و طبل همزیستی دارد. معاهده ۸ (Treaty 8) در سال ۱۹۰۰ امضا شد و فهم یلونایوزها از آنچه توافق شده بود هرگز با فهم دولت یکی نبوده است؛ ادعای زمین هنوز در جریان مذاکره است. هیچ چیز ملت امروزی را بیش از معدن جاینت شکل نداده است، عملیات طلایی که از سال ۱۹۴۸ زرنیخ را در هوای بالای Ndilǫ و Dettah سوزاند، در سال ۱۹۵۱ یک کودک دنه را کشت و صدها هزار تن تری‌اکسید زرنیخ را در زمین یخ‌زده کنار خانه‌هایشان بر جا گذاشت. اتاوا در سال ۲۰۲۱ عذرخواهی کرد. گوزن‌های شمالی امروز کمتر از گذشته به‌طور منظم می‌آیند، و بازی‌های دستی و رقص‌های طبلی همچنان سالن‌های هر دو جامعه را پر می‌کنند.