اروتیک آروهاتوک‌ها

اروهاتوک‌ها قومی کوچک با زبان آلگونکین بودند که در منطقه ساحلی پایین ویرجینیا و در بالادست رود جیمز، در اواخر دهه 1500 و اوایل دهه 1600 زندگی می‌کردند، یعنی در محلی که امروز شهرستان هنریکو در نزدیکی ریچموند است. آنها تقریباً یک دهه پس از تأسیس جیمزتاون از گزارش‌های انگلیسی ناپدید می‌شوند. امروز هیچ قبیله‌ای این نام را ندارد. گمان می‌رود بازماندگانشان در جوامع همسایه پوهاتان ادغام شدند که نوادگانشان شامل قبایل کنونی پامانکی، ماتاپونی و سایر قبایل ویرجینیا هستند.

آنچه اروهاتوک‌ها را متمایز می‌کرد موقعیت سیاسی و جغرافیایی‌شان بود. آنها یکی از شش مرکز قدرت اصلی بودند که واهونسناکاو، رئیس عالی که انگلیسی‌ها او را پوهاتان می‌نامیدند، از پیشینیان به ارث برده بود، پیش از آنکه قلمروش را به حدود سی قبیله گسترش دهد، قلمرویی که تسناکوماکا نام داشت. بدین ترتیب آنها در حلقه درونی قدرت عالی قرار داشتند، نه در حاشیه مغلوب آن. شهرک‌شان در کرانه شمالی رود جیمز، چند مایل پایین‌تر از آبشارها و در مرز غربی جهان پوهاتان قرار داشت. در بالای خط آبشارها مونیکان زندگی می‌کردند که به زبان سیوانی سخن می‌گفتند و دشمنان دیرینه بودند، بنابراین اروهاتوک‌ها مردمی مرزی بودند: هم نزدیک به سرزمین خانگی رئیس عالی و هم نزدیک به مرز دشمن.

هرگز جمعیت زیادی نداشتند. جان اسمیت حدود سی مرد جنگجو و ویلیام استراچی حدود شصت نفر شمرد که نشان می‌دهد در بهترین حالت چند صد نفر بوده‌اند. آنها مانند همسایگانشان زندگی می‌کردند: در خانه‌هایی از نهال‌های خمیده که با پوست درخت یا حصیرهای بافته پوشیده می‌شد، ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند، ماهی را در تورهای رودخانه‌ای به دام می‌انداختند و در پاییز گوزن شکار می‌کردند. رهبرشان، ویروانس، مقام خود را از طریق خط مادری به ارث می‌برد و خراج خود را به صورت ذرت، پوست و مس به رئیس عالی می‌پرداخت. زندگی مذهبی حول کاهنان و معابدی می‌گشت که اجساد نگه‌داری‌شدهٔ رؤسای مرده را در خود داشتند. خدایی که توجه می‌طلبید اوکئوس بود و آفریدگار دورتر، آهونه، کمتر طلب می‌کرد.

اروهاتوک‌ها در ماه مه 1607 وارد تاریخ مکتوب شدند، زمانی که هیئت اکتشافی کریستوفر نیوپورت با قایق به بالای رود جیمز رفت و در شهرشان چنان با سخاوت پذیرایی شد که انگلیسی‌ها این مکان را بهجت آراهاتک نامیدند. این حسن نیت دوام نیاورد. یورش‌های غذایی، تلافی‌جویی‌ها و جنگ نخست انگلیس و پوهاتان جوامع بالادست رود جیمز را فرسود و در سال 1611 سر توماس دیل شهرک مستحکم هنریکوس را بر زمین اروهاتوک‌ها بنا کرد. از آن پس به عنوان یک قوم متمایز ناپدید می‌شوند. زبان آنها، آلگونکین ویرجینیایی، تا دهه 1790 خاموش شد، اما هنوز در واژه‌های انگلیسی مانند راکون، اپوسوم، موکاسین و خرمالو زنده است. پارک تاریخی هنریکوس، در سرزمین قدیمی آنها، روستای بازسازی‌شده پوهاتانی را شامل می‌شود که نام آنها را بر خود دارد.