اروتیک نیپماک

نیپموک‌ها مردم داخلی جنوب نیوانگلند هستند، و در منطقه‌ای که تقریباً هر ملت دیگری با نواری از ساحل شناخته می‌شود، همین بخش عمده‌ی تمایز آن‌هاست. سرزمینشان، نیپنِت، یعنی «جای برکه‌ی آب شیرین»، در بلندی‌های میانی ماساچوست امتداد دارد و از مرزها به شمال‌شرق کانکتیکات و شمال‌غرب رود آیلند می‌رسد. نه اقیانوسی، نه بندرگاهی: برکه‌ها، باتلاق‌ها و سرچشمه‌های نظام‌های رودخانه‌ای که هرکدام به سویی جاری می‌شوند. این باعث شد که با همه همسایه باشند و با هیچ‌کس ساحلی نباشند، و وامپوم از راه تجارت به آنان می‌رسید، نه از سواحل خودشان. زبانشان آلگونکیِ شرقی بود، و آن‌قدر به زبان‌های ماساچوست و ناراگانست نزدیک بود که گفت‌وگوی روزمره با آن‌ها ممکن بود، و بیشتر در یک واژه‌نامه‌ی استعماریِ فرانسوی از زبانی که فرانسوی‌ها آن را زبان لو می‌نامیدند باقی مانده است، و در نام‌های جاهایی که مرکز ماساچوست هنوز بی‌ترجمه بر زبان می‌آورد: کوینسیگاموند، واچوست، کوآبوگ، مانچاگ، چابوناگونگامااگ.

سرزمین نیپموک پیش از آنکه با جنگ روبه‌رو شود، با فشار مبلغان مسیحی روبه‌رو شد. بیشتر شهرک‌های نیایشِ تازه‌ی جان الیوت در دهه‌ی 1670 نیپموک بودند: هاسانامسیت، ماگونکاکوگ، چاباناکونگکومون، پاکاچوگ. مردی از هاسانامسیت به نام واواوس، که انگلیسی‌ها او را جیمز پرینتر می‌نامیدند، در کمبریج حروف چاپ را برای کتاب مقدس آلگونکیِ الیوت چید. سپس جنگ شاه فیلیپ پیش آمد، و جنگاوران نیپموک در مرکز آن بودند، در بروک‌فیلد و در لنکستر، جایی که مری رولندسون اسیر شد و پیاده از میان این سرزمین برده شد. پرینتر در مذاکره برای فدیه‌ی او کمک کرد و پس از آن به چاپخانه بازگشت. بومیان مسیحی، از جمله نیپموک‌ها، در طول زمستان 1675 در جزیره‌ی دیر، در بندرگاه بوستون، بازداشت شدند و شمار زیادی از آنان در آنجا مردند؛ این جزیره همچنان تلخ‌ترین چیز در حافظه‌ی نیپموک‌هاست. پس از آن دو قرن قیمومیت، فروش اجباری زمین و کاغذبازی‌های محو هویت آمد. آنچه پس از آن نیامد، ناپدید شدن بود. منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی سرخ‌پوستیِ هاسانامیسکو در گرفتون، چند آکر زمین که از دهه‌ی 1720 به‌طور پیوسته در اختیار همان تبار خانوادگی بوده، از قدیمی‌ترین زمین‌های سرخ‌پوستی در این ایالت است، و موزه‌ی کوچکی که بر آن پا برجاست سال‌ها توسط زارا سیسکو براف نگهداری می‌شد. ماساچوست دو گروه را به رسمیت می‌شناسد: هاسانامیسکو و چابوناگونگامااگ در وبستر. اما به رسمیت شناختن فدرال موضوع دیگری است: یک یافته‌ی پیشنهادی مساعد در سال 2001 با یک تصمیم نهایی منفی در سال 2004 لغو شد، بر سر این پرسش که آیا این جامعه در طول قرن نوزدهم به‌عنوان یک پیکره‌ی سیاسی یکپارچه باقی مانده بود. پاسخ دادن به این پرسش از آن زمان وقت زیادی از نیپموک‌ها گرفته است.