اروتیک سکوپمک

سکوپمک‌ها مردم سکوپمکولِکو هستند، سرزمینی حدود 180,000 کیلومتر مربع در بخش داخلی جنوب‌مرکزی بریتیش کلمبیا: سامانه‌های رودخانه‌ای فریزر و تامپسون، دریاچه‌های اطراف کملوپس و شوسواپ، سکوهای خشک علفزار در جنوب، و جنگل‌های مرطوب کاریبو و دامنهٔ غربی کوه‌های راکی در شمال. در انگلیسی این نام به صورت شوسواپ درآمده است، یعنی همین نام قومی که از دهان انگلیسی‌زبان گذشته است. آنچه این ملت را کنار هم نگه داشته هرگز یک پایتخت یا رئیسی برتر نبوده، بلکه زبانی مشترک و کنفدراسیونی کارآمد از جوامعی است که بیشترشان خودگردان‌اند: امروز هفده گروه محلی، و پیش از آنکه همه‌گیری آبله در سال 1862 مناطق داخلی را درنوردد، شمار بسیار بیشتری.

زبان سکوپمک‌تسین به شاخهٔ داخلی خانوادهٔ سالیشی تعلق دارد، همسایهٔ نزدیک زبان‌های نلاکاپاموکس، استاتیمک و سیلکس است و به گویش‌های شرقی و غربی تقسیم می‌شود. در شکل نوشتاری سکوپمک‌تسین از رقم 7 برای نشان دادن همخوان انسدادی چاکنایی استفاده می‌شود، و به همین دلیل نام گروه‌های محلی روی تابلوهای جاده این شکل را دارد. این زبان در خطر است: شمار گویشوران روان آن تنها به چند صد نفر می‌رسد و بیشترشان سالخورده‌اند. پاسخ به این وضع سرسختانه و سازمان‌یافته بوده است. مدرسهٔ چیف آتام در دریاچهٔ آدامز، که والدین در سال 1991 آن را راه‌اندازی کردند، از نخستین مدارس غوطه‌وری زبان سالیشی در کانادا بود و هنوز برنامه‌ای است که ملت‌های دیگر برای مطالعه‌اش به آنجا می‌آیند.

سال در گذشته میان یک روستای زمستانی از خانه‌های گودالی که در تراس رودخانه کنده می‌شدند، و پراکندگی تابستانی در ایستگاه‌های ماهیگیری و زمین‌های برداشت ریشه در نوسان بود. ماهی سالمون که با تور دستی و بند ماهیگیری صید و روی قفسه‌های باز خشک می‌شد، غذای اصلی بود، و همچنین بُنه‌های کلیتونیا، بالزاموریزا، گلسنگ سیاه درختی که در تنورهای زمینی پخته می‌شد، و توت‌های صابونی که آن‌قدر زده می‌شدند تا کفی صورتی و سفت شوند و هنوز در جشن‌ها دست به دست می‌گردند. سبدهای حلقوی‌بافت از ریشهٔ سدر، آب‌بند و با نوارهای هندسی تیره به شیوهٔ فلس‌وار تزئین‌شده، شناخته‌شده‌ترین چیزی‌اند که زنان سکوپمک تاکنون ساخته‌اند.

دو چیز ملت امروزی را استوار نگه می‌دارد. تقریباً هیچ بخشی از سرزمین سکوپمک‌ها هرگز با معاهده واگذار نشده، و به همین دلیل یادداشت سال 1910 خطاب به سر ویلفرید لوریه، که در اسپنسز بریج همراه با سیلکس‌ها و نلاکاپاموکس‌ها امضا شد، یک قرن بعد هنوز در جلسات با صدای بلند خوانده می‌شود. و بزرگ‌ترین مدرسهٔ شبانه‌روزی کانادا در کملوپس بود، جایی که در سال 2021 رادار نفوذی زمین حدود 200 مورد را شناسایی کرد که گمان می‌رود گورهای بی‌نشان باشند، یافته‌ای که تکملوپس ته سکوپمک آن را علنی کرد و گفتمان ملی را از نو شکل داد. از میان این ملت همچنین جورج مانوئل از نسکونلیث برخاست که اصطلاح «جهان چهارم» را ابداع کرد و در بنیان‌گذاری شورای جهانی مردمان بومی نقش داشت.