اروتیک کواگول

کواگول‌ها مردمی هستند که بیگانگان نامشان را برای یک ملت کامل به‌عاریت گرفتند. هنگامی که فرانتس بواس در دهه‌ی 1890 در فورت روپرت، در شمال جزیره‌ی ونکوور، کار می‌کرد، آنچه را ثبت کرد کواکیوتل نامید، و در بیشتر سده‌ی بیستم این واژه همه‌ی جامعه‌هایی را دربرمی‌گرفت که به زبان کواکوالا سخن می‌گفتند، از رودخانه‌ی نیمپکیش تا خلیج‌های سرزمین اصلی. آن جامعه‌ها امروز خود را کواکواکاواکو می‌نامند، یعنی گویشوران کواکوالا. این برچسب کهن به مردمی بازگشته است که از آن‌ها برخاسته بود: کواگول‌های تساکسیس، روستایی در فورت روپرت نزدیک پورت هاردی.

خود تساکسیس از نقطه‌ی عطفی پدید آمد. در سال 1849 شرکت خلیج هادسون در آنجا پایگاهی ساخت تا زغال‌سنگ نزدیک را استخراج کند، و چهار گروه خویشاوند کواگول در اطراف آن ساکن شدند و روستاهای قدیمی‌تر در شرق را ترک گفتند. در سال 1851 رهبران‌شان دو مورد از معاهده‌های داگلاس را امضا کردند، که آنان را از بیشتر همسایگان‌شان متمایز می‌کند. زبان کواکوالا به شاخه‌ی شمالی خانواده‌ی واکاشان تعلق دارد. این زبان با زبان‌های هایلتسوک و هایسلا در امتداد ساحل به سمت شمال خویشاوندی نزدیک دارد و تنها خویشاوندی دوری با زبان نوو-چاه-نولث در سمت غربی جزیره دارد. جورج هانت که در فورت روپرت بزرگ شد و با بواس کار کرد، هزاران صفحه متن به گویش محلی نوشت که هنوز سندی کلیدی از این زبان به شمار می‌روند. امروز بیشتر گویشوران روان، سالمندان‌اند.

زندگی اجتماعی از طریق نامیما جریان دارد، یعنی گروه‌های خویشاوندی که نام‌ها، نشان‌ها، آوازها، رقص‌ها و حقوق موروثی نسبت به مکان‌های خاص را در اختیار دارند. این امتیازها تنها هنگامی اعتبار می‌یابند که در ملأ عام در پوتلاچ نمایش داده شوند. آنجا خانواده‌ی میزبان آن‌ها را پیش مهمانان دعوت‌شده به نمایش می‌گذارد و به مهمانان پول می‌دهد تا شاهد باشند. کانادا پوتلاچ را از سال 1885 تا 1951 ممنوع کرد و خانواده‌ها آن را بی‌سروصدا ادامه دادند. در سال 1953 مونگو مارتین، رئیس و حکاک کواگول که تیرک‌های توتم کهن را برای موزه‌ها بازسازی و دوباره حکاکی کرد، در خانه‌ی بزرگی که در ویکتوریا ساخته بود پوتلاچی آشکار برگزار کرد. این نشانه‌ای علنی بود که این رسم از ممنوعیت جان به‌در برده است.

بیشتر کواگول‌ها مسیحی‌اند و ریشه‌های انگلیکان‌شان به مأموریت‌های مذهبی سده‌ی نوزدهم بازمی‌گردد. کلیسا آیین زمستانی را، با رقصندگان هامات‌سا، حلقه‌های پوست سرو سرخ و نقاب‌های حکاکی‌شده‌ی دگرگونی‌اش، کنار نزده است و این دو تقویم کنار هم پیش می‌روند. خانواده‌های حکاک، که هانت‌ها برجسته‌ترین‌شان هستند، فورت روپرت را مرکزی زنده برای هنر ساحل شمال‌غربی نگه می‌دارند، نه جایی که مردم برای یادآوری آن به دیدنش بروند.