اروتیک وناشواتوکوگ

ونّاشواتاکوگ مردمی آلگونکین‌زبان بودند که در اوایل سده هفدهم میلادی در ارتفاعات داخلی آنچه امروز مرکز ماساچوست است زندگی می‌کردند. ظرف چند نسل، آنان به‌عنوان جامعه‌ای مجزا از اسناد مکتوب ناپدید شدند و عموماً از نیاکان نیپماک‌های امروز به شمار می‌آیند. آنچه آنان را متمایز می‌کرد کمتر فرهنگی متفاوت بود تا یک نام و یک مکان. جنوب نیوانگلند از جوامع روستایی تشکیل شده بود که هر یک به دره‌ای رودخانه‌ای، جایی برای ماهیگیری یا قلمروی شکار پیوند داشت و همسایگانش آن را به نام محل زندگی‌اش می‌شناختند. خود این نام شامل عنصر آلگونکینی -tuck به معنای رود است که از نام پاوتاکت آشناست، و با -oog پایان می‌یابد، پسوند جمعی که مکان را به مردمش بدل می‌کند.

تقریباً همه آنچه می‌دانیم از نگاه انگلیسی‌ها به ما رسیده است، به‌ویژه از نگاه راجر ویلیامز، بنیان‌گذار رود آیلند، که زبان ناراگانست را آموخت و نام مردمان اطراف خود را ثبت کرد. از این منظر، ونّاشواتاکوگ در سرزمینی مورد مناقشه می‌زیستند: شمال ناراگانست، غرب ماساچت، و در دسترس سیاست‌های موهیگان و پکوت. آنان مانند دیگر جوامع کوچک داخلی ناچار بودند باج، پیمان و حمایت را در میان همسایگانی بسیار بزرگ‌تر مدیریت کنند. آنان به گونه‌ای از نیپماک سخن می‌گفتند، زبانی آلگونکین شرقی که خویشاوندی نزدیکی با ناراگانست و ماساچت دارد. دینشان از الگوی منطقه پیروی می‌کرد: جهانی سرشار از مانیتو، یعنی نیروی معنوی حاضر در جانوران، آب‌وهوا و مکان‌ها، که شفادهندگان و متخصصان آیینی میان مردم و آن نیروها ایستاده بودند.

زندگی روزمره بر مدار فصل‌ها می‌گذشت. خانواده‌ها ذرت، لوبیا و کدو را نزدیک روستاهایشان می‌کاشتند، در فصل کوچ بهاری ماهی‌ها در رودخانه‌ها ماهی می‌گرفتند و در ماه‌های سرد به اردوگاه‌های شکار می‌رفتند، و در خانه‌هایی زندگی می‌کردند که با پوست درخت یا حصیرهای بافته پوشیده بود. وامپوم، یعنی مهره‌های صدفی به رشته کشیده‌شده که در ساحل ساخته می‌شد، به‌عنوان هدیه، باج و پول به درون سرزمین راه می‌یافت.

سده هفدهم آن جهان را از هم گسست. همه‌گیری‌ها نیوانگلند بومی را درنوردیدند، مهاجران به درون سرزمین پیش رفتند، و مبلغ مسیحی، جان الیوت، نوکیشان را در «شهرهای نیایشگر» گرد آورد، از جمله هاسانامسیت در محل کنونی گرافتون. وقتی در سال 1675 جنگ شاه فیلیپ درگرفت، جوامع نیپماک به نبرد کشیده شدند و آنچه در پی آمد مرگ، بردگی و کوچ اجباری بود. نام ونّاشواتاکوگ پس از آن سده دوام نیاورد، اما این مردم به‌سادگی ناپدید نشدند. آنان در جمعیت گسترده‌تر نیپماک جذب شدند که هنوز چند اکر زمین در هاسانامیسکو در گرافتون در اختیار دارد و همچنان در قالب جوامع قبیله‌ای نیپماک در ماساچوست سازمان یافته است.