اروتیک اینوئیت‌های گرینلند

اینوئیت‌های گرینلندی خود را کالالیت و جزیره‌شان را کالالیت نونات می‌نامند، یعنی سرزمین گرینلندی‌ها. تقریباً هر مردم بومی دیگر قطب شمال اقلیتی است که از جایی دیگر اداره می‌شود. اینوئیت‌های گرینلندی چنین نیستند: نزدیک به نُه نفر از هر ده نفر ساکن گرینلند را تشکیل می‌دهند و حکومت خودگردان در نوک از آن ایشان است. زیستگاهشان نوار باریکی از ساحل است، میان صفحهٔ یخی و دریا، که بیشتر در سمت غرب قرار دارد. مردم در شهرهایی مانند نوک، سیسیمیوت و ایلولیسات و در سکونتگاه‌هایی زندگی می‌کنند که به هیچ جای دیگری جاده ندارند و با قایق، با هلیکوپتر یا، در شمال، با سورتمهٔ سگ به آن‌ها می‌رسند. جامعهٔ قابل‌توجهی نیز در دانمارک زندگی می‌کند.

نیاکان ایشان مردم تول بودند که در قرن سیزدهم از مناطق قطبی کانادا به این سو آمدند و مدتی با کشاورزان نورس در جنوب جزیره هم‌زیستی داشتند. سه شاخه شکل گرفت. گرینلندی‌های غربی، یعنی کالالیت به معنای دقیق، پس از ورود مبلغ لوتری هانس اگده در سال 1721 بار کامل حکومت استعماری را تحمل کردند. تونومیت، ساکنان ساحل شرقی، تا دههٔ 1880 تماس پایداری با اروپاییان نداشتند. اینوگوئیت در منتهی‌الیه شمال غربی از شمالی‌ترین مردمان روی زمین‌اند. آنان در سال 1818 با یک هیئت بریتانیایی دیدار کردند و در دههٔ 1860 مهاجرانی از جزیرهٔ بافین را پذیرفتند که کایاک و کمان را، که هر دو در دوران انزوا از دست رفته بودند، دوباره برایشان آوردند. هر شاخه گویش خاص خود از زبان گرینلندی را دارد، زبانی از خانوادهٔ اسکیمو-آلئوت که پسوندها را بر ریشه می‌افزاید تا آنجا که یک واژهٔ بلند جملهٔ کامل انگلیسی را بیان کند. گونهٔ معیار غربی از سال 2009 تنها زبان رسمی بوده است، هرچند دانمارکی همچنان رایج است، به‌ویژه در نوک.

بیشتر اینوئیت‌های گرینلندی عضو کلیسای لوتری‌اند و آیین تثبیت (کنفیرماسیون) همچنان یکی از روزهای بزرگ خانوادگی است، اما جهان کهن هنوز پابرجاست. مردم هنوز از انگاکوک، یعنی شمن، و از مادر دریا که هنگام شکسته شدن تابوها جانوران دریایی را بازمی‌دارد، داستان می‌گویند. توپیلاک زمانی موجودی سری و انتقام‌جو بود که از استخوان، پوست و پی ساخته می‌شد. امروز برای کلکسیونرها از دندان و شاخ تراشیده می‌شود. قرن بیستم سخت گذشت. گرینلند در سال 1953 به یک استان دانمارکی بدل شد، سکونتگاه‌های کوچک بسته شدند و خانواده‌ها به مجتمع‌های آپارتمانی بتنی منتقل شدند. اینوگوئیت برای باز کردن جا برای پایگاه هوایی آمریکا در تول جابه‌جا شدند. در دهه‌های 1960 و 1970، طی کارزاری برای هزاران زن و دختر وسیلهٔ داخل‌رحمی پیشگیری از بارداری (آی‌یو‌دی) کار گذاشته شد، برای بسیاری از آنان بدون رضایتشان. خودمختاری داخلی در سال 1979 از پی آن آمد. زندگی روزمره امروز مشاغل مزدی و گوشی‌های هوشمند را با شکار فوک، نروال و گاو مشک درهم می‌آمیزد. تقریباً هر مناسبتی، از جشن تولد تا نخستین روز مدرسهٔ کودک، برپایی یک کافه‌میک را می‌طلبد، یعنی خانه‌ای باز که مهمانان دسته‌دسته برای قهوه و کیک می‌آیند و می‌روند.