اروتیک کاجون‌ها

کاجان‌ها حاصل آن‌اند که بازماندگان یکی از بزرگ‌ترین جابه‌جایی‌های اجباری در آمریکای شمالی استعماری به سواحل خلیج مکزیک رانده شدند و تصمیم گرفتند بمانند. نیاکانشان آکادی‌ها بودند، کشاورزان فرانسوی‌زبانی که در باتلاق‌های جزرومدی آنچه امروز نوا اسکوشیا نامیده می‌شود زندگی می‌کردند و انگلیسی‌ها بین سال‌های 1755 تا 1764 آنان را اخراج کردند، واقعه‌ای که نوادگانشان هنوز آن را le Grand Dérangement می‌نامند. از 1764 به بعد، و در یک موج سازمان‌یافته با هفت کشتی از فرانسه در سال 1785، چندین هزار نفر در لوئیزیانای تحت سلطهٔ اسپانیا دوباره گرد هم آمدند و در بایوهای جنوب نیواورلئان، کرانه‌های بایو تش و دشت‌های باز به سمت غرب مستقر شدند. این قلمرو که ایالت در سال 1971 رسماً آکادیانا نامید، همچنان کانون اصلی است، با لافایت به‌عنوان پایتخت عملی آن، و جامعه‌ای جداافتاده در آن سوی رودخانهٔ سابین در جنوب شرقی تگزاس. خود نام تنها Acadien است که در طول دو قرن گفتار محلی فرسوده شده است. نسب هرگز خالص نبود و کاجان‌ها نخستین کسانی‌اند که این را می‌گویند: همسایگان آلمانی، اسپانیایی، آنگلو، ایرلندی و بومی آمریکایی با آنان وصلت کردند و زبان و تقویم کاتولیکی را پذیرفتند، و به همین دلیل یک Schexnayder یا یک Romero می‌تواند به همان اندازهٔ یک Broussard کاجان باشد.

زبان فرانسهٔ لوئیزیانایی است، زبانی رومانسی که واژگان دریایی کهن را حفظ کرده، کلمات bayou و chaoui را از زبان چوکتا وام گرفته و پس از ورود صنعت نفت، آزادانه واژه‌های انگلیسی را پذیرفته است. در قرن بیستم نزدیک بود از میان برود: قانون اساسی ایالت در سال 1921 آموزش تنها به زبان انگلیسی را اجباری کرد و نسلی از کودکان به خاطر حرف زدن فرانسه در حیاط مدرسه تنبیه شدند. این روند معکوس با تأسیس CODOFIL در سال 1968 آغاز شد و امروز مدارس غوطه‌ورسازی زبانی و نسلی جوان از نوازندگان، این زبان را از مایهٔ شرم به نشانی ارزشمند بدل کرده‌اند. آیین کاتولیک بیش از هفته، سال را شکل می‌دهد. روزهٔ بزرگ با جدیت رعایت می‌شود و به همین دلیل روزِ پیش از آن با جدیت گذرانده نمی‌شود. courir، یعنی ماردی گرای روستایی کاجان‌ها، هیچ ربطی به ارابه‌های تزئینی نیواورلئان ندارد: سواران نقاب‌دار با لباس‌های حاشیه‌دار و کلاه‌های مخروطی بلند از مزرعه‌ای به مزرعهٔ دیگر می‌روند، برای مواد غذایی آواز می‌خوانند، مرغی زنده را دنبال می‌کنند و غنیمت را برای تهیهٔ گومبوی جمعی به خانه می‌برند. همین حس در boucherie زمستانی جاری است، کشتار خوک‌ها که در آن هیچ چیز هدر نمی‌رود، و در fais do-do، جایی که آکاردئون، ویولن و مثلث تا دیروقت والس و تو-استپ را پیش می‌برند. کاجان‌ها کریول‌های لوئیزیانا نیستند، هویتی همسایه و همپوشان با موسیقی و تاریخ خاص خود. این دو بخش‌های اداری، دستورهای پخت و گاهی نام خانوادگی مشترک دارند، اما نام مشترک ندارند. در سال 1980 یک دادگاه فدرال کاجان‌ها را به‌عنوان گروهی متمایز با خاستگاه ملی بر اساس قانون حقوق مدنی به رسمیت شناخت، تأییدی حقوقی بر چیزی که هیچ‌کس در دشت‌ها هرگز در آن شک نداشت.