اروتیک کواکواکاواکو

Kwakwaka'wakw، به معنای «کسانی که به زبان Kwak'wala سخن می‌گویند»، مردمی بومی در ساحل شمال غربی اقیانوس آرام هستند که سرزمینشان شمال جزیره Vancouver و خلیج‌ها و جزیره‌های مجاور در بخش قاره‌ای بریتیش کلمبیا، کانادا را دربرمی‌گیرد. آنان که زمانی به‌طور گسترده Kwakiutl نامیده می‌شدند، از ملت‌های متعدد تشکیل شده‌اند و به زبان Kwak'wala سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ Wakashan که اکنون در حال احیاست. شمار آنان چندین هزار نفر است.

جامعه و معیشت

زندگی بر محور دریا و جنگل سدر می‌گذشت: ماهی سالمون، هالیبوت، ماهی هرینگ و تخم آن، صدف‌داران، پستانداران دریایی و توت‌ها و ریشه‌های فراوان، از روستاهای پرجمعیتی از خانه‌های بزرگ با تخته‌های چوب سدر پشتیبانی می‌کردند. جامعه در گروه‌های نسبی رتبه‌بندی‌شده‌ای سازمان یافته بود به نام na'mima که رهبران آنها جایگاه‌های نام‌دار، نشان‌ها، آوازها و امتیازات ویژه داشتند. پوتلاچ نهاد مرکزی جامعهٔ Kwakwaka'wakw بود، ضیافتی که در آن میزبان با نام‌گذاری، رقص و بخشیدن مقادیر زیادی کالا حقوق موروثی را تأیید می‌کرد. هنگامی که کانادا پوتلاچ را ممنوع کرد، Kwakwaka'wakw در مقاومت در برابر این قانون و حفظ این مراسم تا لغو آن برجسته بودند و سنت پوتلاچ آنان همچنان پویاست.

ظاهر و زیورآلات

هنر آیینی Kwakwaka'wakw از دراماتیک‌ترین هنرهای ساحلی است. مراسم زمستانی Tseka، از جمله Hamatsa یا رقص آدم‌خواران، ماسک‌های چوبی بلند کنده‌کاری‌شده و نقاشی‌شده از سدر را دربرمی‌گیرد، از جمله ماسک‌های تغییر شکل مفصل‌دار که باز می‌شوند و چهرهٔ دومی را نمایان می‌کنند، و ماسک‌های عظیم پرندگان با منقار خمیده مانند Hokhokw و Crooked Beak of Heaven. رقصندگان حلقه‌های ضخیم پوست درخت سدر رنگ‌شده با رنگ قرمز را به گردن و سر می‌بندند، همچنین پتوهای دکمه‌دار و ردای Chilkat می‌پوشند و ممکن است صورت‌هایشان را با زغال سیاه کنند. پرهای نرم در حین رقص از کلاه‌های سر فرو می‌ریزد. تیرهای توتم، ستون‌های خانه و پرده‌های نقاشی‌شده، نقش‌های formline پررنگی دارند. لباس روزمره امروزی است و ردای مراسم برای خانهٔ بزرگ و پوتلاچ نگه داشته می‌شود. ماسک‌ها و صفحات مسی مصادره‌شده توسط دولت در زمان ممنوعیت پوتلاچ بعداً بازگردانده شدند و اکنون در نهادهای اداره‌شده توسط جامعه، مانند مرکز فرهنگی U'mista در Alert Bay، نگهداری می‌شوند؛ کانونی برای افتخار و احیای فرهنگی.