اروتیک یاکاما

یاکاما پیش از آن‌که یک قوم واحد باشند، کنفدراسیونی از قبایل‌اند. معاهدهٔ امضاشده در Walla Walla در سال 1855 چهارده قبیله و گروه، از جمله کلیکیتات، ویشرام، پالوس و وناچی، را در یک هیئت حقوقی واحد گرد آورد و نام بزرگ‌ترین آن‌ها در سند ثبت شد. بیش از یک‌ونیم قرن بعد این ترتیب همچنان پابرجاست. شمار اعضای ثبت‌شده حدود ده هزار نفر است و قلمرو ذخیره‌گاه بیش از یک میلیون ایکر از جنوب مرکزی واشنگتن را در بر می‌گیرد، از دشت آبیاری‌شدهٔ دره Yakima تا بوته‌زارهای بیابانی و جنگل‌های صنوبر ponderosa، و تا دامنهٔ شرقی کوه Mount Adams که آن را Pahto می‌نامند. دولت فدرال برای نسل‌ها این نام را Yakima می‌نوشت. این ملت در سال 1994 املای نام خود را برای هماهنگی با معاهده به Yakama بازگرداند و شهر و شهرستان را آزاد گذاشت که همان صورت قدیمی را نگه دارند.

زبان آن‌ها Ichishíkiin است که در آثار زبان‌شناختی قدیمی‌تر Sahaptin نوشته می‌شد. این زبان شاخه‌ای از خانوادهٔ کوچک زبان‌های Plateau است که تنها خویشاوند نزدیک آن زبان Nez Perce است. هیچ ارتباطی با زبان‌های Salish که در شمال و غرب رایج‌اند ندارد، و نیز با زبان Chinookan که برخی از گروه‌های متحد پیش از معاهده واقعاً به آن سخن می‌گفتند بی‌ارتباط است. تسلط بر زبان امروزه بیشتر در میان بزرگ‌ترها باقی مانده است. تلاش برای احیای آن به‌طور غیرمعمولی نهادی است: Ichishíkiin به‌صورت درس معتبر در دانشگاه Heritage در Toppenish، در خود ذخیره‌گاه تدریس می‌شود، و این بیشتر به این دلیل است که Virginia Beavert، از بزرگان یاکاما و زبان‌شناس، دهه‌ها صرف گردآوری فرهنگ‌لغات و دستورهایی کرد که کس دیگری قرار نبود بنویسد.

زندگی دینی حول Washat می‌چرخد، که شیوهٔ خانهٔ بلند است و با نام Seven Drums هم شناخته می‌شود، و تقویمش بیشتر بر پایهٔ غذا سامان یافته تا بر پایهٔ آموزهٔ دینی. مراسم بازگشت ماهی سالمون، سپس ریشه‌ها و سپس توت‌های وحشی را جشن می‌گیرد، و وعدهٔ غذای خانهٔ بلند هر بار به همین ترتیب سرو می‌شود، آب اول و آب آخر. عضویت در کلیسای کاتولیک و کلیسای Indian Shaker بیشتر با این شیوه همپوشانی دارد تا جایگزین آن شود. بخش ماهی این تقویم در سال 1957 ضربهٔ مستقیمی خورد، زمانی که سد The Dalles آبشار Celilo را زیر آب برد، محلی ماهیگیری که خانواده‌های رودخانهٔ کلمبیا هزاران سال روی آن کار کرده بودند. حق معاهده‌ای ماهیگیری در مکان‌های معمول و مألوف از سیل جان سالم به در برد، و ماهیگیران یاکاما دهه‌های بعد را صرف دفاع از آن در دادگاه کردند و، دست‌کم در یک پرونده مشهور، از داخل سلول زندان فدرال. بخش توت‌های وحشی وضع بهتری داشت. توافقی دست‌دادنی در سال 1932 میان یک رهبر یاکاما و یک ناظر خدمات جنگلداری بخشی از مزارع Sawtooth را، که اکنون در Gifford Pinchot National Forest قرار دارد، صرفاً برای چیدن قبیله‌ای رزرو کرد، و خانواده‌ها هنوز هر ماه اوت این مسیر را می‌روند. خود Pahto در سال 1972 تا حدی بازگشت و حدود 21,000 ایکر به فرمان اجرایی بازپس داده شد.