اروتیک اینو

اینو مردمی از خانوادهٔ الگونکین‌زبان در شرق منطقهٔ زیرقطبی‌اند که سرزمین مادری‌شان، نیتاسینان، داخل و ساحل شبه‌جزیرهٔ کبک-لبرادور در کانادا را در بر می‌گیرد. این مردم که در گذشته در جنوب مونتانیه و در شمال ناسکاپی نامیده می‌شدند، به زبان اینو-آیمون سخن می‌گویند که بخشی از زنجیرهٔ کری-مونتانیه-ناسکاپی در خانوادهٔ الگیک است. شمار آن‌ها حدود بیست هزار نفر است.

جامعه و معیشت

اینوها شکارچیان کوچ‌نشین جنگل بوره‌آل و فلات لبرادور بودند و بیش از هر چیز شکارچی گوزن شمالی بودند که با موظ، قندس، پرندگان آبی، ماهی و توت تکمیل می‌شد. گروه‌های کوچک خانوادگی در سراسر زمستان بلند در سرزمین پراکنده بودند و در تابستان با قایق و در زمستان با کفش‌های برفی و سورتمهٔ چوبی سفر می‌کردند، و در ماه‌های گرم‌تر در گروه‌های بزرگ‌تری گرد هم می‌آمدند. زندگی به شناخت عمیق از جانوران و آب‌وهوا نیاز داشت و موفقیت در شکار وزن معنوی داشت: طبل، آیین خیمهٔ لرزان و احترام به ارواح ارباب جانوران، رابطهٔ میان مردم و سرزمین را شکل می‌دادند. بسیاری از زندگی اینوها در قرن بیستم با استقرار در روستاهای ثابت به‌طور دائم دگرگون شد. امروزه بیشتر اینوها در حدود دوازده جامعه زندگی می‌کنند، اکثرشان در کبک در امتداد ساحل شمالی خلیج سنت‌لارنس، و دو جامعه، ششاتشیو و ناتواشیش، در لبرادور که مسائل حقوق زمین و خودگردانی همچنان مبرم است.

ظاهر و زیورآلات

اینوها به کت‌های پوست گوزن شمالی نقاشی‌شده شهره‌اند. این کت‌ها از پوست دودی دوخته می‌شدند و زنان آن‌ها را با طرح‌های پیچیدهٔ قرمز، زرد و آبی، منحنی‌های دوگانه، حاشیه‌های هندسی و خطوط موازی ظریف می‌آراستند که با ابزار استخوانی اعمال می‌شد و قصد آن خشنودی روح گوزن شمالی و تضمین موفقیت شکار بود. این کت‌ها با ساق‌پیچ، کفش‌های نرم چرمی، دستکش، و کلاه‌ها و کلاه‌های سرپوش نوک‌تیز یا برآمده پوشیده می‌شد که اغلب منجوق‌دوزی شده بودند. کفش‌های برفی و کوله‌پشتی‌های بسته‌شده با تسمهٔ پیشانی از ابزار ضروری بودند. امروزه اینوها لباس‌های مدرن می‌پوشند و کت نقاشی‌شده به‌عنوان هنر میراثی گران‌بها و نماد هویت باقی مانده است.