اروتیک آندروسکاگین‌ها

آندروسکوگین‌ها مردمی ابناکی شرقی بودند که در کرانه‌های رودخانه آندروسکوگین در منطقه‌ای زندگی می‌کردند که امروز ایالت‌های مین و نیوهمشایر را دربر می‌گیرد. آنان پیش از ورود اروپاییان در آنجا بودند و تا قرن هجدهم ماندند، تا آنکه همه‌گیری‌ها و نسل‌ها جنگ مرزی بیشتر بازماندگان را به شمال، به میسیون فرانسوی سن‌فرانسوا در کبک، راند. نوادگان ایشان امروز بخشی از جامعه ابناکی در اودانک‌اند.

این رودخانه هویت آنان را تعریف می‌کرد. سرزمینشان از دریاچه‌های سرچشمه نزدیک مرز کنونی دو ایالت تا آبشارهای پجپسکات، نزدیک برانزویک امروزی، امتداد داشت، جایی که آندروسکوگین به سوی خلیج مری‌میتینگ فرود می‌آید. مانند دیگر مردمان وابانکی، آنان بر پایه فصول زندگی می‌کردند: در بهار، صید ماهی‌های سالمون، شگ‌ماهی و الوایف در فصل کوچ آن‌ها در آبشارها، در تابستان، زندگی در نزدیکی ساحل، و در زمستان، شکار موس و گوزن در داخل سرزمین. روستاها بر دشت‌های سیلابی حاصلخیز رودخانه قرار داشتند، از جمله روستایی در کانتون پوینت که با نام راکومکا به یاد مانده است. کنبک‌ها یک رودخانه آن‌سوتر در شرق زندگی می‌کردند و پیگواکت‌ها بر رود ساکو در غرب، و هر سه گروه در همان جهان وابانکی خویشاوندی، تجارت و اتحاد رفت‌وآمد داشتند.

آنان به ابناکی شرقی سخن می‌گفتند، زبانی الگونکینی که با تفاوت‌هایی محلی میان آنان و کنبک‌ها و پنوبسکات‌ها مشترک بود. این زبان یکی از حلقه‌های زنجیره‌ای از زبان‌های خویشاوند بود که در امتداد ساحل شمال‌شرقی گسترده بود. زندگی معنوی آنان با سرزمین، جانوران و موجودات روحانی آن پیوند داشت و درمانگران اقتداری واقعی داشتند. از قرن هفدهم به بعد، مبلغان یسوعی فرانسوی بسیاری از وابانکی‌ها را به آیین کاتولیک درآوردند. اتحاد با فرانسه نو که همزمان با این میسیون‌ها شکل گرفت، تعیین کرد که آندروسکوگین‌ها سرانجام به کجا برسند.

تماس با اروپاییان سخت بود. همه‌گیری‌هایی که در دهه 1610 ساحل نیوانگلند را درنوردید، پیش از رسیدن بیشتر مهاجران انگلیسی از شمار وابانکی‌ها کاست، و سپس سکونتگاه‌های مهاجران به‌تدریج در بخش پایینی رودخانه به سمت بالا پیش رفتند. نزاع بر سر زمین و تجارت، زنجیره‌ای طولانی از جنگ‌ها را دامن زد، از جبهه مین در جنگ شاه فیلیپ در دهه 1670 تا جنگ دامر در دهه 1720. میلیشیای استعماری روستاها و مزارع ذرت را سوزاند و جنگاوران آندروسکوگین نیز به نوبه خود به سکونتگاه‌های انگلیسی یورش بردند، معمولاً به عنوان متحدان فرانسوی‌ها. خانواده‌ها مرحله به مرحله به سوی سن‌فرانسوا رفتند. آنان در آنجا چنان برجسته شدند که نویسندگان انگلیسی گاه آروساگونتاکوک را به‌عنوان نامی برای کل جامعه میسیون به کار می‌بردند. جنگ‌ها ایشان را دنبال کردند: در سال 1759 رابرت راجرز و رنجرهایش به روستا حمله کردند و آن را سوزاندند.

در مین آنان بیشتر در قالب یک نام باقی مانده‌اند. رودخانه، شهرستان آندروسکوگین و دریاچه آندروسکوگین همگی این نام را دارند، یادآور اینکه این دره، مدت‌ها پیش از آنکه شهرهای آسیابی در آن پدید آیند، صاحبی داشته است.