اروتیک تو کتلز

دو دیگ یکی از هفت دسته‌ای است که قوم لاکوتا را می‌سازند، شاخهٔ غربی ملتی که بیگانگان مدت‌ها آن را سیوکس نامیده‌اند. در زبان لاکوتا این دسته Oóhenuŋpa نامیده می‌شود که معمولاً با دو جوشش یا دو دیگ ترجمه می‌شود. روایت‌هایی که این نام را توضیح می‌دهند با هم هم‌خوان نیستند. آن‌ها زبان و سرزمین ویژهٔ خود ندارند. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند تعلق است: هویت دسته‌ای که خانواده‌ها آن را با خود دارند و مردم در شورا و مراسم آیینی به یاد می‌آورند. آن‌ها از دسته‌های کوچک‌تر لاکوتا بودند و بیش از یک قرن است که محمیه‌ای را با سه دستهٔ دیگر شریک‌اند.

پیش از دوران محمیه‌ها، آن‌ها در دشت‌های غرب رود میسوری، در جایی که امروز داکوتای جنوبی است، گاومیش شکار می‌کردند. آن‌ها همراه با مینی‌کنجو، سنس آرک، هانک‌پاپا و سیهاساپا به گروهی شمالی از دسته‌ها تعلق داشتند که گاهی ساون نامیده می‌شود. زندگی روزمره حول محور تیوشپایه می‌چرخید، یک اردوگاه خانوادهٔ گسترده که با هم کوچ می‌کرد و شکار می‌کرد، و آن حس خویشاوندی هنوز تعیین می‌کند چه کسی از چه کسی مراقبت کند. رهبران دو دیگ در دههٔ 1860 با ایالات متحده پیمان امضا کردند. وقتی محمیهٔ بزرگ سیوکس در سال 1889 تکه‌تکه شد، سرزمین‌شان به محمیهٔ رودخانهٔ شاین تبدیل شد. امروز آن‌ها عضو قبیلهٔ سیوکس رودخانهٔ شاین هستند که مقرش در ایگل بیوت است. خود این شهر نشانهٔ از دست رفتن است: سد اوآهی که در اواسط قرن روی میسوری ساخته شد، زمین‌های پست و جنگلی کنار رود در محمیه را زیر آب برد و نمایندگی قبیله را ناگزیر کرد به بالا، به دشت باز و علفزار، نقل مکان کند.

زبان، لاکوتایی است، زبانی از خانوادهٔ سیوانی که با گویش‌های داکوتایی رایج در شرق خویشاوندی نزدیک دارد. اکنون انگلیسی بر گفتگوهای روزمره غالب است و با کم شدن شمار بزرگ‌ترهایی که هر سال به این زبان مسلط‌اند، کلاس‌های آموزش زبان و کوشش‌های غوطه‌ورسازی به اولویتی جدی در سراسر سرزمین لاکوتا تبدیل شده‌اند. بسیاری از خانواده‌ها هم‌زمان دو سنت دینی را دنبال می‌کنند. کلیساهای اسقفی و کاتولیک به دوران مأموریت‌های مذهبی بازمی‌گردند و هنوز در زندگی جمعی نقشی محوری دارند، در حالی که چپق، کلبهٔ تعریق و رقص خورشید همچنان آیین‌هایی زنده‌اند. محمیه همچنین خانهٔ چپق مقدس گوسالهٔ گاومیش است که به گفتهٔ سنت، زن گوسالهٔ گاومیش سفید آن را به لاکوتاها داده است. یک نگهبان موروثی این چپق را در گرین گراس نگه می‌دارد. در تکریم‌ها، هدیه‌دادن‌ها و یادبودها، لحاف ستاره هدیه‌ای است که بیش از هر هدیهٔ دیگری معنا را می‌رساند.