اروتیک کایووا

کیووا مردمی از دشت‌های جنوبی‌اند که نام خودشان، Ka'igwu، معمولاً «مردم اصلی» ترجمه می‌شود، و تاریخشان مانند سفری طولانی به سوی جنوب خوانده می‌شود. سنت‌هایشان از بالادست رودخانه یلواستون در آنچه امروز ایالت مونتانا نامیده می‌شود آغاز می‌شود، از تپه‌های بلک هیلز همراه با قوم کرو می‌گذرد و تا اوایل قرن نوزدهم در دشت‌های جنوب غربی اوکلاهوما، پن‌هندل تگزاس و غرب کانزاس به پایان می‌رسد. آنچه کیووا را در دشت‌ها متمایز می‌کند زبانشان است. زبان کیووا به خانواده کیووا-تانوان تعلق دارد و خویشاوندان آن تنها در روستاهای پوئبلو در جنوب غرب سخن گفته می‌شوند. هیچ کس دیگری در چراگاه‌های گاومیش به زبانی شبیه آن سخن نمی‌گفت.

حدود سال 1790 کیووا با کومانچ صلح کردند، و این دو ملت، با قوم آپاچی دشت که به‌عنوان دسته‌ای درون حلقه اردوگاه کیووا سوار می‌شد، سرزمین‌های جنوبی گاومیش و مسیرهای یورش به تگزاس و مکزیک را نزدیک به یک قرن در دست داشتند. زندگی اجتماعی بر پایه دسته‌ها و انجمن‌های رتبه‌بندی‌شدهٔ جنگاوران می‌چرخید، که انحصاری‌ترین آن‌ها کویتسنکو بود، ده مردی که سوگند خورده بودند در نبرد کمربندهای خود را به زمین میخ کنند. زندگی دینی حول رقص خورشید و چهره مقدس آن، تایمه، و حول ده بسته دارویی می‌چرخید که امروز هم نگهدارنده دارند. کیووا زمان را هم ثبت می‌کردند. تقویم‌های نقاشی‌شده هر تابستان و زمستان را با یک تصویر مشخص می‌کردند و قدیمی‌ترین آن‌ها به طوفان شهابی سال 1833 بازمی‌گردد، «زمستانی که ستاره‌ها فرو ریختند». این عادت دیداری به طراحی‌های دفترچه‌های حسابی که زندانیان در فورت ماریون در دهه 1870 کشیدند منتقل شد و، دو نسل بعد، به «کیووا شش‌تایی» رسید، نقاشان دهه 1920 که الگوی نقاشی بومیان آمریکای شمالی مدرن را پایه گذاشتند.

معاهده مدیسین لاج در سال 1867 قبیله را در محمیه‌ای محدود کرد که با کومانچ و آپاچی تقسیم می‌شد، و جنگ رودخانه ردریور در سال‌های 1874 و 1875 به زندگی آزاد در دشت‌ها پایان داد. ساتانتا، ساتانک و لون ولف به نام‌های آن مقاومت تبدیل شدند، و لون ولف دیگری بعدها دولت را بر سر تخصیص زمین به دیوان عالی کشور کشاند و شکست خورد، در رأیی در سال 1903 که هنوز حقوق فدرال بومیان را شکل می‌دهد. مقر قبیله کیووا اکنون در کارنگی، اوکلاهوما است. مسیحیت از طریق مأموریت‌های باپتیست و متدیست در دهه 1890 ریشه گرفت، و کلیسای بومیان آمریکا که کیووا به گسترش آن در سراسر اوکلاهوما کمک کردند در کنار آن قرار دارد، اغلب در همان خانواده‌ها. سرودهایی که به زبان کیووا خوانده می‌شوند سنتی مستقل‌اند. رقص کدو، که در دهه 1950 احیا شد و اکنون در گردهمایی‌های پاوو در سراسر کشور می‌رقصند، و انجمن ساق‌های سیاه که از کهنه‌سربازان کیووا تجلیل می‌کند، چهره عمومی این تداوم‌اند. این زبان به شدت در خطر انقراض است و از طریق برنامه‌های قبیله‌ای و در دانشگاه اوکلاهوما دوباره آموزش داده می‌شود. مرحوم ن. اسکات مومادی، که خاطراتش The Way to Rainy Mountain مسیر مهاجرت را بازپیمود، همچنان مشهورترین صدای قبیله است.