اروتیک موسوپلیا

Mosopelea مردمی بودند که به زبان‌های خانواده‌ی Siouan سخن می‌گفتند و در میانه‌ی دره‌ی Ohio، در منطقه‌ای که اکنون جنوب ایالت Ohio است، زندگی می‌کردند. اروپاییان تنها حدود یک نسل، در نیمه‌ی دوم 1600s، با آنان آشنا شدند، پیش از آنکه جنگ ایشان را برای همیشه از سرزمینشان براند. سرنوشت ایشان یکی از معدود بازسازی‌های واقعی در قوم‌نگاری این منطقه است: آنان به جنوب رفتند، همان مردمی شدند که بعدها Ofo نامیده شدند، و امروز بازماندگانشان در شمار قبیله‌ی Tunica-Biloxi در لوئیزیانا آمده‌اند. ورودشان به سوابق مکتوب با شکست همراه بود. نقشه‌ی Marquette مربوط به سال 1673 نام ایشان را با املای Monsoupelea ثبت کرده و هشت روستا را شمرده است، و شهرک‌ها همگی ویران‌شده علامت خورده‌اند. ویران‌کنندگان تقریباً به یقین دسته‌های جنگی Iroquois بودند که یورش‌هایشان برای زمین‌های شکار و اسیران، در آن دهه‌ها کمربند پهنی از سرزمین اوهایو را خالی کرد. برخی باستان‌شناسان Mosopelea را به روستاهای متأخر Fort Ancient در امتداد رود Scioto پیوند می‌دهند، که بر این اساس آنان آخرین ساکنان سنت کشاورزی چند قرنه بودند، هرچند این پیوند استنباط است نه اثبات.

آنان به سوی پایین رود رفتند. نقشه‌های فرانسوی دهه‌ی 1680s آنان را بر رود Mississippi، پایین‌تر از دهانه‌ی Ohio، قرار می‌دهند؛ گزارش‌های بعدی ایشان را دورتر در جنوب، نزدیک Taensa، جای می‌دهند و سرانجام در پایین‌دست رود Yazoo، جایی که در کنار Yazoo و Koroa و Tunica، به‌عنوان یکی از چند روستای کوچک، زندگی می‌کردند. آنان در آنجا Ofogoula نامیده می‌شدند؛ پسوند goula در واژگان تجاری مشترک موبیلی به معنای «مردم» است و همان پسوندی است که در Pascagoula و Bayogoula شنیده می‌شود. هنگامی که Natchez در سال 1729 علیه فرانسویان شوریدند و Yazoo و Koroa به آنان پیوستند، Ofo به آنان نپیوست؛ ایشان به روستاهای Tunica عقب نشستند و در آنجا ماندند. پس از آن، به‌آرامی، جذب شدن رخ داد. پیوند با Ohio پیوندی زبانی است و پایدار ماند: در سال 1908 John Swanton در لوئیزیانا Rosa Pierrette را یافت، آخرین کسی که به زبان Ofo سخن می‌گفت، و واژگانی که از او ثبت کرد نشان داد که این زبان سیوانی است، خویشاوند Biloxi و Tutelo، که صدها مایل در میان سرزمین زبان‌های Muskogean و Tunican گرفتار شده بود. این فهرست واژگان تقریباً تمام سند بازمانده از این زبان است و همان رشته‌ای است که نامی بر نقشه‌ی قرن هفدهم را به مردمانی پیوند می‌دهد که هنوز زنده‌اند.