اروتیک نیوسیوک

نیوسیوک‌ها مردمی از بومیان آمریکای شمالی بودند که در امتداد بخش پایینی رودخانه‌ی نیوس در نواحی ساحلی کارولینای شمالی زندگی می‌کردند و بیشتر در کرانه‌ی جنوبی آن می‌زیستند. آنان پیش از نخستین سفرهای انگلیسی در دهه‌ی 1580 در آنجا بودند و تا اوایل سده‌ی هجدهم میلادی ماندند، زمانی که جنگ و شهرک‌سازی استعماری آنان را از هم پاشید و بازماندگانشان به ملت‌های همسایه پیوستند. این رودخانه هنوز نام آنان را با خود دارد.

سرزمین آنان در محدوده‌ی کنونی شهرستان‌های کریون و کارترت قرار داشت. این سرزمین دشت‌های کاج‌زار، آبراهه‌های پر از سرو و خط ساحلی با آب لب‌شور بود، جایی که نیوس به سوی خلیج پاملیکو پهن می‌شود، و بر سر یک مرز قرار داشت. شهرک‌های آلگونکین‌زبان بر خلیج‌ها در شمال تسلط داشتند و توسکارورای ایروکوئی‌زبان بر داخل سرزمین حکم می‌راند. تقریباً چیزی از زبان نیوسیوک به نوشتار درنیامده است، از این رو کسی نمی‌تواند با اطمینان بگوید که زبان آنان به کدام سوی این مرز تعلق داشت. این زبان معمولاً ایروکوئی و خویشاوند توسکارورا دانسته می‌شود، اما شواهد اندک است و این مسئله همچنان بی‌پاسخ مانده است. جز اظهارنظرهای کلی که نویسندگان انگلیسی درباره‌ی این منطقه نوشته‌اند، چیز چندانی از دین آنان شناخته نیست.

نخستین اشاره‌ی انگلیسی به آنان به سال 1584 بازمی‌گردد. آرتور بارلو در گزارش سفری که برای شناسایی رونوک انجام شد، از سرزمینی به نام نیوسیوک بر رودخانه‌ای که مردم محلی آن را نیوس می‌نامیدند یاد کرد. او نوشت که این سرزمین با سرزمین همسایه‌اش به نام پوموئیک متحد بود و با وینجینا، رهبر آلگونکین‌زبانی که مردمش از انگلیسی‌ها استقبال کرده بودند، در جنگ مرگبار به سر می‌برد. در طول یک سده‌ی بعد، نیوسیوک‌ها مانند بیشتر ملت‌های ساحلی کارولینا رو به زوال رفتند؛ بیماری‌های همه‌گیر، یورش‌های برده‌گیری و گسترش پیوسته‌ی شهرک‌نشینان عامل این زوال بودند. جان لاوسون، بازرس کل مستعمره، روایت خود از کارولینا را در سال 1709 منتشر کرد و نوشت که سرخپوستان نیوس دو شهرک کوچک با حدود پانزده مرد جنگجو بودند.

نقطه‌ی گسست در سال 1710 رقم خورد، هنگامی که مستعمره‌نشینان سوئیسی و آلمانی از پالاتین شهر نیوبرن را در محلی بنا نهادند که رودخانه‌ی ترنت به نیوس می‌پیوندد، بر زمینی که مردمان پایین‌دست نیوس آن را از آنِ خود می‌دانستند. جنگ توسکارورا در سال بعد آغاز شد و به نظر می‌رسد نیوسیوک‌ها در کنار توسکارورا جنگیدند. این اتحاد بومی شکست خورد. احتمالاً برخی بازماندگان به کوری‌ها پیوستند که بعدها همراه با دیگر گروه‌های کوچک بازمانده در نزدیکی دریاچه‌ی ماتاموسکیت ساکن شدند، و شماری دیگر ممکن است همراه با پناهندگان توسکارورا به شمال رفته باشند. پس از جنگ، نیوسیوک‌ها دیگر به عنوان مردمی جداگانه در اسناد ظاهر نمی‌شوند.

نام آنان از خودشان ماندگارتر شد. افزون بر رودخانه، مسیر نیوسیوک حدود بیست مایل از میان جنگل ملی کروتان می‌گذرد، از کرانه‌های نیوس تا باتلاق‌های نمکی ساحل. این مسیر از همان سرزمین کاج‌زار و مرداب می‌گذرد که آنان زمانی در آن شکار می‌کردند و ماهی می‌گرفتند.