اروتیک یوت

یوتا نام خود را از آنان گرفته است، اما سرزمین اصلی اوت‌ها هرگز در مرز یک ایالت متوقف نمی‌شد. آنان خود را Núuchi-u می‌نامند که به معنای «مردم» است و سرزمینشان بلندی‌ها بود: پارک‌های کوهستانی کوه‌های راکی کلرادو، حوضه اوینتا، دره‌های اطراف دریاچه یوتا و سرزمین سن خوان که تا شمال نیومکزیکو امتداد داشت. هر دسته‌ای به رودخانه‌ها و رشته‌کوه‌های ویژه خود پیوسته بود. مردم میان اردوگاه‌های بلند تابستانی و دره‌های محفوظ زمستانی جابه‌جا می‌شدند، به شکار گوزن، واپیتی و بیسون مشغول بودند و دانه‌ها، ریشه‌ها و توت‌ها را گرد می‌آوردند. اوت‌ها از نخستین مردمان این منطقه بودند که اسب را پذیرفتند و در سده هفدهم از راه دادوستد با نیومکزیکوی اسپانیایی اسب به دست آوردند. این برتری آغازین، آنان را در تجارت، یورش‌ها و دیپلماسی مناطق مرزی به قدرتی تأثیرگذار بدل کرد.

استقرار مورمون‌ها در یوتا و رونق معدنی کلرادو به این وضع پایان داد. معاهده‌ای در سال 1868 بخش بزرگی از غرب کلرادو را سرزمین اوت‌ها اعلام کرد. ظرف پنج سال، کاوشگران معدن اوت‌ها را وادار به واگذاری کوه‌های سن خوان کردند. در سال 1879 یک مأمور دولتی دستور داد مرتع اسب‌های اوت‌های وایت ریور را شخم بزنند. اوت‌های وایت ریور ستونی از ارتش را در میلک کریک زمین‌گیر کردند و مأمور و کارکنانش را کشتند. سیاستمداران و روزنامه‌های کلرادو شعار «اوت‌ها باید بروند» را سر دادند و در سال 1881 دسته‌های وایت ریور و آنکامپاگره به مناطق حفاظت‌شده بومیان در شمال شرقی یوتا منتقل شدند. اورای، رهبر آنکامپاگره که سال‌ها با واشینگتن مذاکره کرده بود، سال پیش از آن درگذشته بود.

امروز سه قبیله این نام را دارند. قبیله سرخ‌پوستی اوت جنوبی در ایگناسیو، کلرادو، از دسته‌های موآچ و کاپوت تبار می‌برد و گاز طبیعی منطقه حفاظت‌شده خود را به فعالیتی بزرگ در حوزه انرژی و سرمایه‌گذاری بدل کرده است. قبیله اوت ماونتن اوت در توواواک بیشتر از دسته ویمینوچ است و زمین‌هایش تا یوتا و نیومکزیکو امتداد دارد. قبیله سرخ‌پوستی اوت در منطقه حفاظت‌شده اوینتا و اورای، دسته‌های اوینتا، وایت ریور و آنکامپاگره را گرد هم آورده است. زبان اوت به شاخه نومیک خانواده اوتو-آزتکی تعلق دارد. این زبان چنان به پایوت جنوبی و چمهوئوی نزدیک است که زبان‌شناسان هر سه را یک زنجیره گویشی می‌دانند. با هر نسل، شمار گویشوران روان آن کمتر می‌شود و برنامه‌های قبیله‌ای در تلاش‌اند این روند را معکوس کنند.

آیینی که باید شناخت، رقص خرس است که هر بهار هنگام بیرون آمدن خرس‌ها از لانه برگزار می‌شود و از کهن‌ترین آیین‌های اوت به شمار می‌رود. زنان شریک خود را برمی‌گزینند. موسیقی از موراچه می‌آید، چوبی شیاردار که با چوب دیگری خراشیده می‌شود و خش‌خش آن قرار است غرش خرس را بازتاب دهد. رقص خورشید که اوت‌ها در اواخر سده نوزدهم از شوشون‌ها گرفتند، هنوز هر تابستان مردم را گرد می‌آورد. کلیسای بومیان آمریکا و کلیساهای مسیحی نیز از دیرباز پیروانی دارند.