اروتیک چروکی‌ها

چروکی‌ها مردمی هستند که به زبان ایروکوایی سخن می‌گویند و در کوهستان‌های آپالاچیان جنوبی زندگی می‌کنند. آن‌ها تنها گروه بزرگ ایروکوایی‌اند که از نظر تاریخی تا این اندازه در جنوب ریشه دارند، و صدها مایل با سرزمین‌های اصلی هودنوشونی در اطراف دریاچه‌های بزرگ فاصله دارند و میان آن‌ها قلمرو وسیعی از مردمان آلگونکوئی و ماسکوگی قرار گرفته است. سرزمین اصلی آن‌ها در تپه‌ها و دره‌های رودخانه‌ها در آنچه امروز غرب کارولینای شمالی، شرق تنسی، شمال جورجیا و مناطق داخلی کارولینای جنوبی خوانده می‌شود قرار داشت: سرزمینی با شیب‌های پوشیده از درختچه‌های غار، جوی‌های پرپیچ‌وخم، و شهرک‌هایی که روی زمین‌های پست کنار رودخانه ساخته شده بودند، جایی که خاک آن برای کشت ذرت، لوبیا و کدو به اندازه کافی عمیق بود.

زبان چروکی از نظر ساختار ایروکوایی است، اما از نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌اش جدا افتاده و امروز بیش از همه از طریق خط هجایی‌اش شناخته می‌شود؛ خطی با حدود هشتاد نشانه که در دهه 1820 توسط سکوئویا ابداع شد، کسی که پیش از آن با هیچ نظام نوشتاری دیگری آشنا نبود. ظرف چند سال بخش قابل توجهی از ملت می‌توانست به زبان خود بخواند و بنویسد، و روزنامه‌ای دوزبانه به نام Cherokee Phoenix در نیو اچوتا چاپ می‌شد. این رویداد از آن جهت اهمیت دارد که نادر است: خطی که یک نفر برای یک زبان واحد ابداع کرده و گویشوران آن در عرض یک نسل به‌طور گسترده پذیرفته‌اند.

رانده‌شدن اجباری در سال‌های 1838-39، یعنی «راه اشک»، نقطه عطفی بود که جغرافیای سیاسی سه‌بخشی کنونی را پدید آورد. بیشتر ملت به سوی غرب و به قلمرو سرخ‌پوستان در آنچه امروز ایالت اوکلاهما خوانده می‌شود رانده شد؛ نیاکان ملت چروکی و باند متحد کیتوواه، دو قبیله‌ای که از سوی دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند و مقرشان در تهلکوا است. گروه کوچک‌تری در کوه‌های کارولینا ماند، تا حدی به یاری حمایت مالکان فردی زمین، و فرزندان آن‌ها باند شرقی سرخ‌پوستان چروکی را تشکیل می‌دهند که در قلمرو کوالا باندری نزدیک کوه‌های اسموکیز زندگی می‌کنند. این سه دولت از هم جدا هستند، شهروندی و سیاست خاص خود را دارند، و تفاوت‌هایشان صرفاً ظاهری نیست.

مسیحیت از قرن نوزدهم وابستگی مذهبی غالب بوده است، به‌ویژه کلیساهای باپتیست و متدیست، اما در کنار آیین‌های کهن‌تر قرار دارد و کاملاً جایگزین آن‌ها نشده است. مراسم رقص استامپ هنوز برگزار می‌شود، به‌ویژه میان جوامع کیتوواه؛ وابستگی طایفه‌ای که از طریق هفت طایفه و به تبار مادری ردیابی می‌شود، هنوز زندگی اجتماعی بسیاری از خانواده‌ها را شکل می‌دهد. چروکی‌ها همچنین از معدود ملت‌های نسبتاً بومی‌اند که در قرن نوزدهم حکومت قانون اساسی، نظام قضایی و شبکه مدارس عمومی خود را اداره کرده‌اند، و این حافظه نهادی در شیوه عملکرد قبایل امروزی دیده می‌شود.