اروتیک چپنافاها

چپناف‌ها گروهی از قوم کالاپویا در دره ویلامت ایالت اورگن بودند که در کنار رودخانه ماریز و در حوالی کرووالیس امروزی زندگی می‌کردند. زندگی آنان به عنوان یک جامعه جداگانه با معاهده‌ها و تبعید در دهه‌ی 1850s پایان یافت. امروزه نسل‌های بازمانده‌شان در قبیله‌های کنفدرال گرند رند و، با شمار کمتر، در قبیله‌های کنفدرال سایلتز ثبت‌نام شده‌اند. مهاجران سفیدپوست آنان را سرخپوستان رودخانه ماریز یا گروه ماریزویل می‌نامیدند، برگرفته از شهری که بعدها به کرووالیس تبدیل شد.

آنچه چپناف‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کرد بیشتر مکان بود. دوازده فرقه کالاپویایی تقریباً به یک شیوه زندگی می‌کردند، اما هر فرقه بخش معینی از رودخانه را در اختیار داشت، و چپناف‌ها سرزمینی را در اختیار داشتند که در آن رودخانه ماریز از کوهستان ساحلی پایین می‌آید و به ویلامت می‌پیوندد. آنان به گویشی از کالاپویایی مرکزی سخن می‌گفتند، یکی از سه زبان خانواده کوچک کالاپویایی، که برخی زبان‌شناسان آن را در گروه پیشنهادی پنوتیایی جای می‌دهند. گفتارشان به زبان سانتیام و دیگر فرقه‌های میانه دره نزدیک بود، در حالی که توالاتین در شمال و یونکالا در جنوب زبان‌های جداگانه‌ای بودند.

دره‌ای که در آن زندگی می‌کردند سرزمینی مدیریت‌شده بود. هر پاییز کالاپویایی‌ها دشت‌ها را آتش می‌زدند، که این کار جنگل‌زار بلوط را باز نگه می‌داشت، شکار گوزن را آسان‌تر می‌کرد و دانه‌های تارویید را برای جمع‌آوری آماده می‌ساخت. کاماس غذای اصلی بود: پیازهایی که در اوایل تابستان کنده می‌شدند، روزها در تنورهای خاکی پخته می‌شدند و به کیک‌هایی فشرده می‌شدند که در طول زمستان دوام می‌آوردند. واپاتو، بلوط، فندق و توت‌ها رژیم غذایی را کامل می‌کردند و ماهی آزاد در اینجا کمتر از رودخانه کلمبیا اهمیت داشت. خانواده‌ها زمستان را در روستاهای دائمی با خانه‌های چندخانواره می‌گذراندند و در ماه‌های گرم در اردوگاه‌های باز پراکنده می‌شدند. دین بر قدرت‌های روحانی فردی متمرکز بود که در جست‌وجوهای انفرادی طلب می‌شد، با شامان‌هایی که بیماری را درمان می‌کردند و رقص‌های زمستانی که در آن آوازهای قدرت خوانده می‌شد.

فروپاشی سریع رخ داد. مالاریا که در روایت‌های مهاجران «تب و لرز» نامیده می‌شد، حدود سال 1830 رسید، پایین رودخانه کلمبیا و دره ویلامت را درنوردید و در عرض چند سال اکثریت قریب به اتفاق مردم کالاپویا را کشت. هنگامی که مهاجران آمریکایی در دهه‌ی 1840s دره را پر کردند، فرقه‌های بازمانده بسیار کوچک بودند. در ژانویه 1855 چپناف‌ها معاهده دره ویلامت را امضا کردند که جویل پالمر مذاکره‌کننده آن بود و سرزمین خود را واگذار کردند، و در سال 1856 به محمیه گرند رند منتقل شدند. آنجا فرقه‌ها با یکدیگر ازدواج کردند و زبان چینوک جارگون به زبان مشترک تبدیل شد.

زبانشان روی کاغذ باقی مانده است. در سال‌های 1913 و 1914 ویلیام هارتلس، گویشور نهر ماریز، افسانه‌ها و روایت‌ها را برای زبان‌شناس لئو فراختنبرگ املا کرد، و آن متن‌ها بعدها در کتاب ملویل جیکوبز با عنوان Kalapuya Texts منتشر شدند. در اطراف کرووالیس، کاماس هر بهار در باقی‌مانده‌های مرغزارهای مرطوب گل می‌دهد، و اعضای قبیله گرند رند هنوز آن را می‌کنند و می‌پزند.