اروتیک سمینول‌های سیاه‌پوست

سیمینول‌های سیاه‌پوست مردمی‌اند که توانستند بگریزند. در طول قرن هجدهم، مردان و زنانی که از مزارع برنج و نیل در کارولاینا و جورجیا فرار می‌کردند، به سمت جنوب و به فلوریدای اسپانیایی رفتند؛ جایی که تاج اسپانیا به هر کسی که حاضر به گرویدن به مسیحیت بود و می‌خواست علیه بریتانیایی‌ها سلاح بردارد، پناهگاه می‌داد. آنان در بلاد سیمینولی که به ایشان پناه داده بودند ناپدید نشدند. بلکه در فاصله‌ای کوتاه سکونتگاه‌های خاص خود را ساختند، ذرت کاشتند، دام پرورش دادند، سلاح‌هایشان را نگه داشتند، رؤسای خود را خودشان برگزیدند و سهمی از هر محصول را به رؤسای سیمینول دادند. کشاورزانی که از مرز جورجیا به جنوب می‌نگریستند این وضعیت را برده‌داری می‌نامیدند، اما این وضعیت به رعیتی نزدیک‌تر بود و هر دو طرف تفاوت آن را درک می‌کردند. همین استقلال باعث شد جنگ دوم سیمینول هفت سال ادامه یابد و ایالات متحده را بیش از هر لشکرکشی دیگری علیه ملت‌های بومی هزینه‌بار کند: برای سیمینول‌ها شکست به معنای اخراج بود، اما برای متحدان سیاه‌پوستشان به معنای فروخته شدن بود، از این رو سرسختانه‌ترین مقاومت و چانه‌زنی را داشتند. مردانی چون ابراهیم و جان هورس جنگ را در رفت‌وآمد میان اردوگاه‌ها به عنوان مترجم گذراندند، و صلحی که سرانجام به جنگ پایان داد با وعده آزادی در ازای رفتن به غرب خریداری شد.

قلمرو سرخپوستان دامی از آب درآمد، با برده‌ربایان کریک و شکارچیان برده آرکانزاس که با تازه‌واردان همچون کالا رفتار می‌کردند. در سال 1849 جان هورس و رهبر سیمینول، کواکوچی، چند صد نفر را از آن قلمرو بیرون بردند، از تگزاس گذشتند و تابستان بعد از رود ریوگرانده به مکزیک رفتند؛ کشوری که دو دهه پیش‌تر برده‌داری را لغو کرده بود. نوادگان آنان هنوز در ناسیمیِنتو دِ لُس نگروس در کواهوئیلا زمین دارند؛ زمینی که در ازای گشت‌زنی در مرز علیه یورش‌های کومانچ و آپاچ به ایشان داده شد. در سال 1870 ارتش آمریکا برخی از آنان را دوباره استخدام کرد و ایشان را پیشاهنگان هندی سیاه‌پوست سیمینول نامید؛ چهار نفر از ایشان مدال افتخار گرفتند، زمینی که در تگزاس به ایشان وعده داده شده بود هرگز تحویل داده نشد، اما خانواده‌هایشان با این حال در براکفیل ساکن شدند، در اطراف گورستانی که پیشاهنگان در آن آرمیده‌اند. این گروه اکنون همزمان در چهار مکان زندگی می‌کند: کواهوئیلا، غرب تگزاس، شهرستان سیمینول در اوکلاهما و ریدبیز در جزیره آندروس در باهاما. در اوکلاهما جایگاه آنان هنوز در دادگاه‌ها مورد بحث است، زیرا دو تا از چهارده گروه ملت سیمینول، گروه‌های آزادشدگان هستند. چند بزرگ‌تر هنوز به کریولِ آفرو-سیمینولی سخن می‌گویند، شاخه‌ای غربی از زبان گولا در ساحل کارولاینا که مردمی آن را با خود به فاصله دو هزار مایل بردند و هرگز به خانه بازنگشتند. در ناسیمیِنتو، روستا جشن Juneteenth را به عنوان جشن روز ویژه خود نگه می‌دارد، با نان سیب‌زمینی شیرین و آسادوی جمعی: تعطیلاتی آمریکایی که مردمی حفظ کردند که آمریکا را ترک کردند تا آزاد بمانند.