اروتیک وانگانک

وانگونک‌ها نام خود را از پیچی در آب گرفته‌اند. این نام معمولاً به‌معنای در پیچ خوانده می‌شود، و پیچ واقعی است. این همان جایی است که رودخانهٔ کانکتیکت در میانهٔ ایالت کانکتیکت به سمت جنوب جاری می‌شود و سپس به سمت جنوب‌شرق از کنار آنچه امروز میدلتاون نامیده می‌شود می‌چرخد. روستاهای وانگونک در هر دو کرانهٔ این بخش از رود قرار داشتند، از پیکواگ در محل امروزی ودرزفیلد تا ماتابسِت در میدلتاون، و از آن سوی رود تا دشت سیلابی پورتلند که هنوز مرغزارهای وانگونک نامیده می‌شود. آنان به معنای عملی مردم رودخانه بودند. ذرت، لوبیا و کدو را در خاک زمین‌های پست کاشتند، در جریان‌های بهاری ماهی گرفتند و با تغییر فصل‌ها میان زمین‌های کشت و سرزمین‌های شکار جابه‌جا شدند.

زبان آنان به شاخهٔ نیوانگلند جنوبیِ زبان‌های الگونکیِ شرقی تعلق داشت، بخشی از زنجیره‌ای از گویش‌ها که از خلیج لانگ‌آیلند تا خلیج ماساچوست گسترده بود. از آن بسیار اندک نوشته شده و از نسل‌ها پیش کسی به آن سخن نگفته است. تاریخ‌های قدیمی‌تر وانگونک را در به‌اصطلاح کنفدراسیون ماتابسیک از مردمان کانکتیکت جای می‌دهند. بسیاری از پژوهشگران امروز با احتیاط به این برچسب می‌نگرند، زیرا در عمل اقتدار از طریق سران محلی و پیوندهای خانوادگی اعمال می‌شد.

چهرهٔ کلیدیِ تماس‌های نخستین، سوهیگ، زعیمِ پیکواگ است. در اواسط دههٔ ۱۶۳۰ او به مهاجران انگلیسی از ماساچوست اجازه داد به سرزمینش وارد شوند، به این شرط که نزدیک آن بمانند. اما آنان به جای این کار او را بیرون راندند. مستعمره‌نشینان بعدها او را متهم کردند که حملهٔ پکوت به ودرزفیلد در آوریل ۱۶۳۷ را تشویق کرده است. آن حمله نُه مهاجر را کشت و به درگیر شدن کانکتیکت در جنگ پکوت کمک کرد. سوهیگ مقر خود را به ماتابسِت منتقل کرد. وقتی حدود سال ۱۶۵۰ استقرار انگلیسی به آنجا هم رسید، وانگونک‌ها با زمین‌های محفوظ در هر دو سوی رود باقی ماندند. در طول یک قرن بعد، این زمین‌ها از راه فروش، بدهی و فشار مداوم کوچک شدند.

در پایین‌دست رود، در ماچیمودوس در محل امروزی ایست هَدام، لرزش‌های زمین که «صداهای مودوس» نامیده می‌شد، کار روحی نیرومند دانسته می‌شد و نویسندگان مستعمره‌ای این باور را ثبت کردند. تا اواخر دههٔ ۱۷۰۰ زمین محفوظ تقریباً از میان رفته بود. برخی خانواده‌های وانگونک به توانسیک‌ها در فارمینگتون یا به موهیگان‌ها پیوستند. برخی به جنبش براذرتاون پیوستند که الگونکی‌های مسیحی را از جنوب نیوانگلند به نیویورک و بعدها به ویسکانسین برد. دیگران ماندند. وانگونک‌ها نه به رسمیت فدرال شناخته شده‌اند و نه به رسمیت ایالتی، اما خانواده‌های بازماندهٔ آنان هنوز در اطراف میدلتاون زندگی می‌کنند. آنان در کارهای تاریخ محلی فعال‌اند و به‌طور منظم با نهادهای محلی دربارهٔ زمین‌های پیشین وانگونک گفتگو می‌کنند، از جمله با دانشگاه وسلیان.