اروتیک کاهوکیاها

کاهوکیا مردمی بودند که به زبان‌های آلگونکین سخن می‌گفتند و به کنفدراسیون ایلینوی تعلق داشتند. آنان در دشت سیلابی رود میسی‌سیپی، روبه‌روی سنت لوئیس امروزی، زندگی می‌کردند؛ دست‌کم از اواخر سده هفدهم تا اوایل سده نوزدهم. تا آن زمان، آخرین بازماندگان‌شان در میان پیوریا و کاسکاسکیا جذب شده بودند. امروز نوادگان آنان به قبیله پیوریای هندیان اوکلاهما تعلق دارند. نامشان بسیار بیشتر از خود آنان شناخته شده است. این نام به تپه‌های کاهوکیا پیوند خورده است، شهر بزرگ فرهنگ میسی‌سیپی که خاک‌ریزهای آن قرن‌ها پیش از زندگی این قبیله در نزدیکی‌اش برپا شده بود، و مردم دایماً این دو را با هم اشتباه می‌گیرند. کاهوکیاها تپه‌ها را نساختند. این محل نام خود را از یک روستای استعماری فرانسوی گرفت و آن روستا نیز نام خود را از آنان گرفته بود.

گاه‌شماری سالانه‌شان بر کشاورزی و شکار می‌چرخید. زنان در زمین‌های حاصلخیز کنار رودخانه، در نزدیکی روستاهای بزرگی با خانه‌های بلند و سرپوشیده از حصیر، ذرت و لوبیا و کدو می‌کاشتند. شکار جمعی گاومیش کوهان‌دار همه اجتماع را به دشت‌ها می‌برد، و زمستان خانواده‌ها را به اردوگاه‌های کوچک‌تر شکار پراکنده می‌کرد. آنان به گونه ایلینوی زبان میامی-ایلینوی سخن می‌گفتند که به زبان میامی و ویا نزدیک بود، تا جایی که این مردم حرف یکدیگر را می‌فهمیدند. بخش عمده‌ای از آنچه از این زبان باقی مانده از یک فرهنگ‌لغت بزرگ فرانسوی و ایلینوی گرفته شده که مبلغان یسوعی در اواخر سده هفدهم و اوایل سده هجدهم تدوین کردند. این سند اکنون پایه تلاش‌ها برای بازگرداندن این زبان به کاربرد زنده است.

در سال 1699 کشیشانی از مدرسه مأموریت‌های خارجی کبک، مأموریت خانواده مقدس را در میان کاهوکیاها و همسایه‌شان تاماروا بنیان نهادند و روستایی فرانسوی به گرد آن رشد کرد. کاتولیسیسم در آنجا ریشه دواند، در کنار باور کهن‌تر به مانیتو، یعنی نیروهای روحانی که در جهان آلگونکین جریان داشتند. سده هجدهم جمعیتشان را به شدت کاهش داد: همه‌گیری‌ها، جنگ با میسکواکی‌ها و دشمنان دیگر، و فشارهای تجارت پوست نیز بهایی سنگین بر آنان تحمیل کردند. در سال 1769 پونتیاک، رهبر اوداوا، در کاهوکیا به دست مردی از پیوریا کشته شد. از آن زمان داستان‌هایی درباره انتقام ویرانگر علیه ایلینوی‌ها دهان به دهان گشته، هرچند مورخان آن‌ها را اغراق‌آمیز می‌دانند. در سال 1818 کاهوکیاها یکی از پنج قبیله ایلینوی بودند که در پیمان ادواردزویل از نامشان یاد شد؛ پیمانی که بیشتر سرزمین مادری‌شان را واگذار کرد. سپس کوچ اجباری بازماندگان را به میسوری، آنگاه به کانزاس، و سرانجام به قلمرو سرخپوستان، در آنچه امروز شمال‌شرقی اوکلاهماست، راند. نامشان هنوز چشم‌انداز اطراف سنت لوئیس را نشان می‌دهد و مشهورترین نمونه‌اش شهری است که آنان در ساختنش دستی نداشتند.