اروتیک چاکتاها

شوکتاوها مردمی هستند که به زبان‌های خانواده ماسکوگی سخن می‌گویند و از نظر تاریخی در جنوب عمیق ساکن بوده‌اند؛ سرزمینی که امروز بخش‌های مرکزی و جنوبی ایالت میسیسیپی و بخش‌های مجاور آلاباما و لوئیزیانا را دربر می‌گیرد. زبان آنان در همان خانواده‌ای قرار دارد که چیکاسا، کریک، سمینول و آلاباما-کواساتی در آن جای دارند، و زبان‌های شوکتاو و چیکاسا چنان متقابلاً قابل فهم‌اند که بسیاری از زبان‌شناسان آن دو را گویش‌هایی نزدیک به هم از یک زبان واحد می‌دانند. پیش از تماس با اروپاییان، شوکتاوها از بزرگ‌ترین جوامع کشاورزی جنوب شرقی بودند: شهرهای مستقر، کشت فشرده ذرت و نظم اجتماعی مادرتبار مبتنی بر تبار، که در آن نسب، هویت و ارث از راه خط مادری منتقل می‌شد.

نقطه عطف تعیین‌کننده در تاریخ شوکتاوها، معاهده 1830 دنسینگ ربیت کریک و جابه‌جایی اجباری‌ای است که پس از آن رخ داد. زیر فشار فدرال، آنان نخستین گروه از به اصطلاح «پنج قبیلهٔ متمدن» بودند که به سوی غرب و به قلمرو بومیان رانده شدند؛ مهاجرتی اجباری که هزاران تن را کشت و نخستین فصل راه اشک را رقم زد. اقلیتی از ترک گفتن میسیسیپی خودداری کرد، با تخصیص زمین بر اساس بندی پذیرفت که بیشترِ کسانِ آن هرگز آن را با حسن نیت دریافت نکردند، و در نسل‌های متوالی در برابر از دست رفتن زمین و بلاتکلیفی حقوقی مقاومت کرد. همین شکاف سبب شده امروز سه ملت شوکتاوی به رسمیت شناخته‌شده از سوی دولت فدرال و ایالتی وجود داشته باشد: ملت شوکتاوِ اوکلاهاما که با فاصله بزرگ‌ترین است؛ فرقهٔ بومیان شوکتاوِ میسیسیپی که از کسانی‌اند که ماندند؛ و فرقهٔ کوچک‌تر جینا در لوئیزیانا.

دین در غالب موارد مسیحی است؛ کلیساهای باپتیست و متدیست در قرن نوزدهم ریشه‌های عمیقی دوانیدند، اما آیین‌های کهن‌تر ناپدید نشده‌اند، بلکه بیشتر در زندگی اجتماعی جامعه ادغام شده‌اند. بازی چوب و توپ، که شبیه لاکراس است و شوکتاوها آن را kapucha toli می‌نامند، هنوز میان جوامع به‌جدّ بازی می‌شود و گاه، نیمه‌شوخی، برادر کوچک‌ترِ جنگی توصیف می‌شود که زمانی جای آن را می‌گرفت. رقص‌های اجتماعی، لباس سنتی مراسم آیینی و خود زبان از طریق مدارس قبیله‌ای و برنامه‌های غوطه‌وری فعالانه حفظ می‌شوند و فرقهٔ میسیسیپی به‌ویژه یکی از موفق‌ترین کوشش‌های احیای زبان بومی در کشور را پیش می‌برد.

نکته‌ای آرام‌تر که ارزش دانستن دارد: در سال 1847، در حالی که هنوز از جابه‌جایی اجباری بهبود نیافته بودند، شوکتاوها برای امدادرسانی به قحطی در ایرلند کمک مالی گردآوردند. این اقدام از آن زمان در هر دو سو به یاد مانده است و مجسمه‌ای در شهرستان کورک آن را گرامی می‌دارد. کاری کوچک است، اما نشان می‌دهد شوکتاوها چگونه تمایل داشته‌اند خود را در ارتباط با دیگران بفهمند: نه به‌عنوان قربانیان تاریخ، بلکه به‌عنوان مشارکت‌کنندگان در آن.