اروتیک راکاوی

راکاوی‌ها گروهی از لناپه بودند که به زبان مانسی سخن می‌گفتند و در ساحل جنوبی غرب لانگ آیلند زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز کوئینز و شهرستان ناسو در ایالت نیویورک نامیده می‌شود، تا اواخر سده هفدهم میلادی. در آن زمان فروش زمین، بیماری‌های همه‌گیر و فشار استعماری به زندگی آنان به‌عنوان جامعه‌ای جدا پایان داد؛ بازماندگان به گروه‌های بومی همسایه پیوستند یا همراه دیگر لناپه‌ها به غرب رفتند، که نوادگانشان امروز بیشتر در اوکلاهما، ویسکانسین و انتاریو زندگی می‌کنند. نام آنان از سکونتگاه اصلی‌شان گرفته شده است که هلندی‌ها آن را Rechquaakie یا Reckouwacky ثبت کردند و معمولاً «جای شنی» خوانده می‌شود. این نام بجاست، زیرا سرزمین آنان نوارهای ساحلی سدی، مرداب‌های شور و آب‌های کم‌عمق خلیج جامائیکا بود.

آن کرانه تقریباً همه چیز زندگی آنان را شکل می‌داد. راکاوی‌ها ماهی می‌گرفتند، صدف اویستر و صدف کلم را به مقدار زیاد گرد می‌آوردند، در مرداب‌ها شکار می‌کردند و در زمین‌های بهتر داخل سرزمین، به‌سوی آنچه امروز همپستد نامیده می‌شود، ذرت و لوبیا و کدو می‌کاشتند. مانند دیگر مردمان ساحلی لانگ آیلند، صدف کواهوگ و صدف حلزون‌های دریایی را به وامپوم تبدیل می‌کردند، یعنی مهره‌های بنفش و سفید که در سراسر شمال شرقی به‌عنوان ارز دیپلماتیک به کار می‌رفتند و بازرگانان هلندی و انگلیسی به‌زودی یاد گرفتند از آن بهره ببرند. زبانشان مانسی بود، زبان شمالی لناپه از خانواده زبان‌های الگونکین شرقی. این زبان آنان را بیش از مانتاکت‌ها و شینیکاک‌های انتهای شرقی جزیره، که زبانشان به زبان‌های جنوب نیوانگلند تعلق داشت، به کانارسی‌های بروکلین و مردمان پایین رودخانه هادسون پیوند می‌داد.

روایت‌های تاریخی قدیمی راکاوی‌ها را در شمار «سیزده قبیله» لانگ آیلند فهرست می‌کنند و گاهی آنان را با نام متواک در یک گروه قرار می‌دهند. هر دو تصور از ساخته‌های سده نوزدهم است. آنچه مستعمره‌نشینان واقعاً با آن روبه‌رو شدند، روستاهایی بود که بر پایه خویشاوندی سازمان یافته بودند و به نام مکان‌ها خوانده می‌شدند، با پیوندهای ازدواج و اتحادهای متغیر به یکدیگر وصل بودند و زیر رهبری ساچم‌هایی قرار داشتند که با اقناع رهبری می‌کردند نه با فرمان. راکاوی‌ها بیشتر در لحظات بحران وارد اسناد مکتوب می‌شوند. در 1643، در جریان جنگ کیفت، مستعمره‌نشین هلندی دیوید دو فریس به ریکواکی رفت تا درباره صلح مذاکره کند و شهرکی با حدود سی خانه و چند صد نفر جمعیت را توصیف کرد. چهار دهه بعد خود زمین از دست رفته بود. در 1685 تاکاپاوشا، ساچمی که از طرف چند گروه غرب لانگ آیلند سخن می‌گفت، شبه‌جزیره راکاوی را به انگلیسی‌ای به نام جان پالمر واگذار کرد و او دو سال بعد آن را به ریچارد کورنل فروخت.

آنچه از آنان باقی مانده بیشتر نام است. فار راکاوی، راکاوی بیچ، ایست راکاوی و خود شبه‌جزیره این نام را بر خود دارند و ساکنان نیویورک هر روز آن را به زبان می‌آورند، بی‌آنکه بیشترشان بدانند این واژه‌ای از مانسی است. بیشتر پشته‌های صدفی که روزگاری کرانه خلیج را پر کرده بودند، زیر ساختمان‌ها مدفون شده‌اند. مردم چندان ناپدید نشدند که پراکنده شدند، و ملت‌های امروزی لناپه، غرب لانگ آیلند را بخشی از سرزمین نیاکانی خود می‌دانند.