اروتیک تونومیت

برای مردم ساحل غربی گرینلند، شرق Tunu است، یعنی پشت جزیره، و مردمی که آنجا زندگی می‌کنند تونومیت‌اند. این نام مناسب است. یخ داخلی در یک سو و ساحلی پر از یخ شناور در سوی دیگر، شرق گرینلند را مدت‌ها پس از گسترش تجارت و مأموریت‌های دانمارکی در غرب، جدا نگه داشت. وقتی هیئت گوستاو هولم با قایق umiak در سال 1884 به منطقه Ammassalik رسید، چند صد نفر را دید که تقریباً کاملاً بیرون از تماس استعماری زندگی می‌کنند. پس از آن در سال 1894 در مکانی که امروز Tasiilaq نامیده می‌شود، یک ایستگاه تجاری و یک مأموریت لوتری تأسیس شد و در چند دهه بعد اکثر مردم مسیحی شدند.

زبانشان، تونومیسوت، زبانی اینوئیتی از خانواده Eskaleut است و از نزدیکان Kalaallisut، زبان معیار غرب گرینلند، به شمار می‌آید. با این حال آن‌قدر نزدیک نیست که فهمیدنش آسان باشد. آواها چنان متفاوت‌اند که ساکنان غرب گرینلند اغلب نمی‌توانند آن را دنبال کنند و بخش بزرگی از واژگان کاملاً متفاوت است. یک دلیل شناخته‌شده، تابوی نام‌گذاری کهنی است: پس از مرگ کسی، هیچ‌کس نمی‌توانست نام او را بر زبان آورد و واژه‌های روزمره‌ای که شبیه آن بودند جایگزین می‌شدند، به همین دلیل واژگان همواره در حال تغییر بودند. مدرسه‌ها، رسانه‌ها و دستگاه اداری از گرینلندی غربی و دانمارکی استفاده می‌کنند، پس بسیاری از تونومیت‌ها میان سه زبان جابه‌جا می‌شوند و جایگاه زبان خودشان هنوز پرسشی باز است.

بیشتر تونومیت‌ها در Tasiilaq و در روستاهای کوچک نزدیک آن مانند Kulusuk، Kuummiit، Tiniteqilaaq و Sermiligaaq زندگی می‌کنند. باند فرودگاه Kulusuk در دهه 1950 برای یک ایستگاه رادار آمریکایی ساخته شد و اکنون مهم‌ترین راه ورود به منطقه است. جامعه دوم بسیار دورتر در شمال، در Ittoqqortoormiit زندگی می‌کند که در سال 1925 بیشتر با خانواده‌هایی که از منطقه Ammassalik به آنجا منتقل شده بودند بنیان گذاشته شد. شکار هنوز سال را بیش از غرب شکل می‌دهد: شکار فوک، نهنگ تک‌شاخ و خرس قطبی، سورتمه‌های سگی روی یخ زمستانی، و قایق‌هایی که وقتی یخ می‌شکند به کار می‌افتند.

برخی از چیزهایی که بیرونی‌ها درباره شرق گرینلند می‌دانند، از چیزهایی می‌آید که هرگز برای آنان در نظر گرفته نشده بود. tupilak زمانی موجودی سری و زیان‌بار بود که یک شامان از استخوان، پوست و تکه‌های دیگر می‌ساخت و علیه دشمنی می‌فرستاد. وقتی اروپایی‌ها خواستند یکی از آن‌ها را ببینند، حکاکان شروع کردند به ساختن پیکرک‌های کوچک از استخوان، دندان نهنگ اسپرم و عاج نهنگ تک‌شاخ، و آن درخواست‌ها به هنری تبدیل شد که امروز Tasiilaq به آن شناخته می‌شود. مردم زمانی اختلافات را با نبردهای آوازی با طبل حل می‌کردند؛ در آن‌ها دو رقیب در حضور تماشاگران به شکل شعر یکدیگر را مسخره می‌کردند. نقشه‌های چوبی کوچک خطوط ساحلی که مردی به نام Kunit تراشیده بود و هیئت هولم با خود بازگرداند، هنوز از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های نقشه‌کشی اینوئیت‌ها هستند.