اروتیک کوپیگ‌های نونیواک

مردم Cup'ig ساکنان یک جزیره‌اند. نانیواک در دریای برینگ، نزدیک سی مایل دورتر از دلتای یوکان-کاسکوکویم در جنوب غربی آلاسکا و آن سوی تنگه اتولین قرار دارد، و مردمش خود را Nuniwarmiut می‌نامند، یعنی مردم نانیواک. آنان با یوپیک‌های سرزمین اصلی خویشاوندند، اما آب تفاوت ایجاد کرده است. زبانشان، Cup'ig، متفاوت‌ترین شکل از گویش Central Alaskan Yup'ik است و آنقدر از گویش‌های سرزمین اصلی دور است که برخی زبان‌شناسان آن را زبانی مستقل می‌دانند. حرف c در آغاز واژه مانند ch در انگلیسی تلفظ می‌شود. امروزه گویشوران روان بیشتر سالمندانند، و مدرسه مکوریوک که تنها روستای باقی‌مانده‌ی جزیره با سکونت تمام‌سال است، Cup'ig را به کودکانی آموزش می‌دهد که با انگلیسی بزرگ می‌شوند.

پایاب‌های اطراف جزیره بیشتر کشتی‌های تجاری را در بیشتر قرن نوزدهم از خود دور نگه داشتند، بنابراین نانیواک مدت‌ها پس از آنکه ساحل سرزمین اصلی دگرگون شده بود، به شیوه‌های کهن خود چسبیده ماند. گروه‌های اعزامی روسی در سال 1821 به آنجا رسیدند، با این حال ادوارد کرتیس که در سال 1927 با دوربین عکاسی آمد، هنوز مردمی را دید که زیور لب به کار می‌بردند، خانواده‌هایی که در خانه‌های خاکی و چمنی زندگی می‌کردند، و چرخه‌ی آیین‌های زمستانه که هنوز برپا بود، از جمله جشن مثانه که روح فوک‌های شکارشده را به دریا بازمی‌گرداند. مارگارت لنتیس، مردم‌شناس، آن جهان را در سال‌های 1939 و 1940 ثبت کرد، درست هنگامی که رو به پایان بود. بیماری‌های همه‌گیر، که از بیماری بزرگ سال 1900 آغاز شد، پیش‌تر بسیاری از روستاهای جزیره را خالی کرده بود. مبلغی از کلیسای عهد که در دهه‌ی 1930 آمد، ظرف چند سال به آیین‌های کهن پایان داد، و کلیسای انجیلی عهد همچنان مرکز زندگی اجتماعی است. مکوریوک همچنین خشک است: الکل به حکم قانون محلی ممنوع است.

امروزه حدود دویست نفر در مکوریوک زندگی می‌کنند. اقتصاد آن معیشت و درآمد نقدی را با هم ترکیب می‌کند: فوک، فیل دریایی، هالیبوت، ماهی آزاد، پرندگان دریایی و تخم‌هایشان از صخره‌ها، توت و سبزی‌های وحشی از تندرا، افزون بر صید تجاری هالیبوت و گله‌ای از گوزن شمالی که در سال 1920 وارد جزیره شد. گاوهای مشک که از گرینلند آورده شده بودند در دهه‌ی 1930 در جزیره رها شدند و گله‌ی نانیواک بعدها حیواناتی برای بازسازی گله‌های دیگر بخش‌های آلاسکا فراهم کرد. زنان پشم زیرین گاو مشک، کیویوت، را به شال‌گردن و کلاه برای یک تعاونی سراسری ایالتی می‌بافند، و نقش شاخص مکوریوک از سر یک نیزه‌ی عاجی کهن گرفته شده است. مجموعه‌داران این جزیره را با کایاک‌های پهن و مقاوم، ماسک‌های چوبی نقاشی‌شده و عاج فیل دریایی حک‌شده می‌شناسند. یک برنامه‌ی میراث محلی به نام Nuniwarmiut Piciryarata Tamaryalkuti زبان و نام مکان‌های جزیره را ثبت می‌کند، و فرهنگ‌لغت Cup'ig که در سال 2003 منتشر شد را خود اهالی جزیره گردآوری کرده‌اند.