اروتیک سینیکست

سینی‌کست‌ها مردمی رودنشین بودند که سرزمین‌شان بالادستِ رود کلمبیا بود: دریاچه‌های باریک و درازِ آرو، دره‌های اسلوکان و بخش پایینیِ کوتنای، و ماهی‌گیریِ سالمون در آبشار کتل. نامشان معمولاً مردمِ جایگاهِ ماهیِ تروتِ گاوی ترجمه می‌شود. این نام با ملتی سازگار است که سالِ آن‌ها را فصل‌های مهاجرت ماهی‌ها، کندنِ ریشه‌های خوراکی، فصلِ توت‌ها و شکارهای کوهستانی در امتدادِ یک دالانِ جنگلیِ پرشیب تعیین می‌کرد؛ دالانی که امروز میانِ کلمبیای بریتانیا و ایالت واشینگتن تقسیم شده است. آنان به گویشی از زبان nsyilxcən سخن می‌گفتند؛ زبانی از خانوادهٔ سالیشِ داخلی که با سیلکس (اوکاناگان)، کالویل و سانپویل مشترک است، و به همین دلیل گفتار به آسانی به سوی غرب و جنوب می‌رفت. در شرق، کتوناکسا زندگی می‌کردند که زبانشان با هیچ زبان دیگری خویشاوند نیست. با این حال هر دو قوم قایق کانوی بینی‌ماهیِ حفشی را ساخته بودند، قایقی از پوستِ درخت که دماغه و عقبِ آن زیرِ خطِ آب به نوک‌هایی باریک می‌شد. زمستان‌ها یعنی خانه‌های گودالیِ نیمه‌فرورفته در زمین، و نقاشی‌های صخره‌ایِ با اُخرِ سرخ هنوز صخره‌های کنارِ دریاچه‌ها را نشان‌دار می‌کنند.

خط مرزی در سال 1846 درست از میانِ قلمروِ سینی‌کست‌ها گذشت و قرنی که پس از آن آمد، این مردم را از هم جدا کرد. بیماریِ آبله، هجومِ جویندگانِ معدن و شهرک‌سازی بسیاری از خانواده‌ها را به جنوب راند، جایی که آنان به قبیلهٔ دریاچه‌ها تبدیل شدند؛ یکی از دوازده قبیله در اتحادیهٔ قبایلِ محمیهٔ کالویل. کسانی که در شمال ماندند با نامِ گروهِ دریاچه‌های آرو ثبت شدند. در سال 1956، چند سال پس از درگذشتِ آخرین عضوِ ثبت‌شده‌شان، اوتاوا این گروه را منقرض اعلام کرد. سدِ گراند کولی پیش‌تر آبشارِ کتل را زیرِ آب برده بود و در سال 1968 سدِ هیو کینلیساید سطحِ دریاچه‌های آرو را بالا برد و روستاها و گورستان‌ها را زیرِ آب فرستاد. سینی‌کست‌ها هرگز این حکم را نپذیرفتند. از اواخرِ دههٔ 1980، بازماندگان به والیکان در درهٔ اسلوکان بازگشتند تا بقایای نیاکان را دوباره دفن کنند و گورستان را از ساختِ جاده محافظت کنند. در سال 2010 ریچارد دساتل، عضوی از قبیلهٔ دریاچه‌ها که در واشینگتن زندگی می‌کرد، در نزدیکیِ کستلگار گوزنی را شکار کرد تا حقِ شکارش را در آن منطقه بیازماید. در سال 2021 دادگاه عالیِ کانادا به سودِ او رأی داد و اعلام کرد که بومیانی که اکنون خارجِ از کشور زندگی می‌کنند همچنان می‌توانند بر سرزمین‌هایی که نیاکانشان در آن می‌زیستند حقوقِ قانون اساسی داشته باشند. امروز بیشترِ سینی‌کست‌ها در محمیهٔ کالویل و اطرافِ آن زندگی می‌کنند. در آنجا مسیحیت، که بیشترِ آن از زمانِ مأموریتِ یسوعیان در آبشارِ کتل کاتولیک است، کنارِ آیینِ کلبهٔ بخار و آیینِ نخستین غذاها وجود دارد و کودکان بار دیگر زبانِ nsyilxcən را یاد می‌گیرند.