اروتیک ویلکوت

ویلکوت‌ها مردم بالادست جویبار ردوود و رودخانه مَد هستند، در تپه‌های شیب‌دار و جنگلی شهرستان هومبولت در ایالت کالیفرنیا، در داخل خشکی و دورتر از خلیج هومبولت. آنان هرگز یک واحد سیاسی یکپارچه تشکیل ندادند. در دهکده‌های کوچک و مستقل در امتداد این دو رودخانه زندگی می‌کردند که گویش مشترک، پیوندهای ازدواج و آهنگ مشترک زندگی در طول سال آن‌ها را به هم پیوند می‌داد. دهکده‌های زمستانی نزدیک آب قرار داشتند. در ماه‌های گرم‌تر، خانواده‌ها به خط‌الرأس‌ها و دشت‌های باز بالا می‌رفتند تا گوزن و گوزن واپیتی شکار کنند و پیاز گیاهان، دانه‌ها و بلوط، غذای اصلی در بیشتر نقاط کالیفرنیای بومی، را گرد آورند.

زبان آنان گویشی از زبان هوپا بود، که خود یکی از زبان‌های آتاباسکن کالیفرنیاست. این امر آنان را از نظر زبانی با مردمانی در آلاسکا، غرب کانادا و جنوب غربی ایالات متحده خویشاوند دور می‌سازد، اما در نزدیکی خانه‌شان، این زبان آنان را متمایز می‌کرد. ویوت‌ها در سوی ساحل و یوروک‌ها در شمال به زبان‌های آلگیک نامرتبط سخن می‌گفتند. نونگاتل‌ها در جنوب نیز به زبانی آتاباسکن سخن می‌گفتند، اما زبانی جداگانه از گروه رودخانه ایل. نزدیک‌ترین خویشاوندان ویلکوت‌ها چیلولاها بودند که درست پایین‌دست آنان بر جویبار ردوود زندگی می‌کردند، و هوپاها که آن‌سوی خط‌الرأس‌ها، کنار رودخانه ترینیتی، ساکن بودند. هر سه به شکل‌هایی از یک زبان سخن می‌گفتند و تقریباً به یک شیوه زندگی می‌کردند. با این حال، زندگی ویلکوت‌ها ساده‌تر بود و نمایش‌های آیینی و ثروت صدف دنتالیوم، که نشانه شهرهای بزرگ هوپا و یوروک بود، در آن کمتر دیده می‌شد.

آن جهان در عرض حدود پانزده سال از هم پاشید. تب طلا در اوایل دهه 1850 کاروان‌های باربر را از خلیج هومبولت مستقیماً از میان سرزمین ویلکوت‌ها و چیلولاها به سوی معادن کنار رودخانه‌های ترینیتی و کلاماث روانه کرد، و مهاجران نیز با دام‌هایی که دشت‌ها را تصاحب کردند در پی آنان آمدند. کشتارها، انتقام‌جویی‌ها و قتل‌عام‌ها به جنگ تپه‌های بالد انجامید که از حدود 1858 تا 1864 میان گروه‌های داوطلب و ارتش ایالات متحده از یک سو و ویلکوت‌ها، چیلولاها و همسایگانشان از سوی دیگر جریان داشت. بازماندگان به منطقه حفاظت‌شده تازه‌تأسیس دره هوپا منتقل شدند و جمعیتی که شمار آن به صدها نفر می‌رسید به بقایایی اندک کاهش یافت.

امروزه ویلکوت‌ها به عنوان قبیله‌ای مستقل از سوی دولت فدرال به رسمیت شناخته نمی‌شوند. بیشتر نوادگان آنان عضو قبیله دره هوپا یا دیگر جوامع بومی شهرستان هومبولت هستند، جایی که زندگی آیینی سنتی در کنار مسیحیت ادامه دارد. زبان هوپا، که گفتار ویلکوت‌ها بخشی از آن بود، اکنون دوباره در هوپا آموزش داده می‌شود.